De Ierse rockband U2 startte dinsdagavond zijn concertreeks in de Ziggo Dome. Zanger Bono liet zich hierbij meermaals van zijn gevoelige kant zien.

Het is alweer zes jaar geleden dat U2 voor het laatst in Nederland optrad.

Destijds lieten de Ieren de Amsterdam Arena nog moeiteloos volstromen, maar ditmaal is er gekozen voor de verhoudingsgewijs knusse Ziggo Dome, recht tegenover het Ajax-stadion. U2 weet de onlangs opgeknapte concerthal vier keer te laten uitverkopen.

Op het album Songs Of Innocence uit 2014 bracht U2 zijn kenmerkende arenarock zowel stilistisch als tekstueel terug naar de basis. De felheid van de eerste drie platen (BoyOctober en War) ontbrak weliswaar, maar meer dan het laatste tweeënhalve decennium legden Bono en consorten de motor van hun vehikel bloot.

De naam van de tournee, Innocence + Experience, is niet enkel een verwijzing naar die recente albumtitel, maar onderstreept losjes het concept van deze tournee. U2 grijpt terug op zijn eigen geschiedenis aan de hand van de songs die cruciaal waren voor het aanhoudende succes, terwijl de liedjes tegelijkertijd opnieuw geëvalueerd worden.

Catwalk

Bono komt op vanuit de zaal op en loopt vanaf het kleine ronde podium aan de ene zijde van de catwalk, die bijna de gehele lengte van de Ziggo Dome beslaat, richting het hoofdpodium waar gitarist The Edge, drummer Larry Mullen en bassist Adam Clayton hem al opwachten. Ze trappen af met The Miracle (Of Joey Ramone).

De eerste single van U2, het in de zomer van 1979 verschenen Out Of Control, is een diepe duik in het verleden. Meteen daarna leidt U2 de luisteraar even om naar de recentere historie van de band met Vertigo (hoewel dat nummer ook al een goede tien jaar oud is), om vervolgens uit te komen bij de doorbraaksingle I Will Follow.

Creativiteit

De frontman zegt niet vergeten te zijn dat Nederland het eerste land was waar I Will Follow een hit was. Net als Iris (Hold Me Close) gaat I Will Follow over Bono’s moeder, wier vroegtijdige overlijden omschreven wordt als zijn bron van creativiteit. "Ik probeerde het gat dat zij naliet op te vullen", erkent Bono geëmotioneerd.

"Ik dacht altijd dat I Will Follow het zelfmoordbriefje was van een jongen die zijn moeder het graf in wilde volgen, maar nu weet ik dat het over onverwoestbare liefde gaat", vertelt de zanger beschouwend. Het jeugdtrauma van Bono wordt door de zanger omgezet in een positieve boodschap, al is de herbeleving intens.

Opgroeien

De sombere terugblik op het opgroeien in het Ierland van de jaren 60 en 70 wordt versterkt door de smaakvol geanimeerde visuals op een videoscherm dat dwars in de zaal hangt. Je ziet Bono in het nummer Cedarwood Road zingend door de straat lopen waarin hij is opgegroeid. Eenvoudig doch doeltreffend.

Ontwerper Willie Williams, die deze avond jarig is en door Bono en het publiek wordt gefeliciteerd met Happy Birthday To You, heeft de podiumopstelling relatief eenvoudig gehouden. Voor U2-begrippen is het zelfs kleinschalig, hoewel het verhaal dat verteld wordt zeker niet meer opsmuk of overdadige decorstukken nodig heeft.

Focus

Er ligt een sterke focus op het werk uit de jaren 80, waarmee U2 soms verrast. Zo wordt het bevlogen Two Hearts Beat As One van stal gehaald en de toeschouwers horen The Edge pianospelen op het aangrijpende titelnummer van de elpee October. Het uitgeklede arrangement van Sunday Bloody Sunday is ook een schot in de roos.

Meer dan tijdens voorgaande tournees van U2 heb je weer het idee dat je naar een band met topartiesten staat te kijken in plaats van een multimediaproductie met wat muzikanten erin. Er is zelfs ruimte voor spontaniteit. Bono haalt een jonge vrouw het podium op tijdens Mysterious Ways en zowel hij als The Edge dansen met haar.

Vluchtelingenproblematiek

Het gehalte wereldpolitiek is ook sterk gereduceerd ten opzichte van vorige tournees. Wel haalt Bono de vluchtelingenproblematiek aan. Hij stelt dat Europa "een open hart’ moet hebben en 'grenzen die niet gesloten zijn voor medelijden". "Anders stelt de gedachte van een verenigd Europa niks voor", laat hij weten.

Ondanks de wat zwaarmoedige start van de show en een enkele harde noot van politieke aard die wordt gekraakt, sluit U2 het twee uur durende concert hoopvol af met energieke uitvoeringen van Beautiful DayOnePride (In The Name Of Love) en Where The Streets Have No Name. Dit is U2 op zijn best: rauw en vol overgave.