Hij mag dan wel bekend staan als een van de grootste voetbalkenners van Nederland, maar Johan Derksen houdt veel meer van muziek. "Voetbal is mijn professie, muziek mijn passie", zegt hij tegen NU.nl.

"Dat is een wereld van verschil", aldus de uitgever en programmamaker, die de cd-box Pioniers Van De Nederpop samenstelde. "Het praten over de Europa League, daar ben ik niet zo emotioneel bij betrokken, hoor. Het zal me een worst zijn wie er wint."

"Het is werken en als je werkt, moet je dat goed doen. Het is niet zo dat ik op mijn stoel zit te wippen als ik eerst over PSV mag praten en dan over Feyenoord. Jonge, jonge, wat een topavond", vertelt hij met zijn typerende sarcasme, uitkijkend over de duizenden cd’s in zijn werkkamer.

"In het weekend moet ik soms tien, twintig wedstrijden terugkijken. Dan zit je met lasogen voor de televisie. Terwijl ik die wedstrijden kijk, zit ik hier allemaal plaatjes te draaien. Heerlijk, man. Sigaartje erbij, wie doet me wat? Geen zeurend wijf. Het is echt mijn jongenskamer."

Tenten

Hij vindt voetballers geen muziekliefhebbers. "Ik kom mijn hele leven al in Paradiso, ’t Paard, Tivoli en al die tenten, maar ik ben nog nooit iemand uit de voetbal tegengekomen", beweert Derksen, hoewel hij zich meteen daarna bedenkt dat hij Guus Hiddink en Jaap Stam wel eens ergens gezien heeft.

Ook vindt hij de sfeer in poppodia prettiger dan in voetbalstadions. "In ieder stadion is er een primitieve gek die me op mijn bek wil slaan. Bij concerten heb ik nooit incidenten meegemaakt. Mensen gaan heel vreedzaam en prettig met elkaar om. Daarom voel ik me beter thuis in Paradiso dan in de Arena."

Vergeten

De box Pioniers Van De Nederpop bevat naast twee door Derksen samengestelde cd’s met muziek van bands als The Shoes, The Buffons, The Motions en Specs Hildebrand ook twee dvd’s met de televisieserie Derksen On The Road, waarin hij oude en vergeten Nederlandse zangers opzocht.

"Als je iets als Pioniers Van De Nederpop wil maken, dan moet je het nu doen, want er zijn er al veel overleden. Ze zijn nu nog bij hun verstandelijke vermogens en kunnen nog zingen, dus daar kun je nog wat mee. Het zijn allemaal jongens van rond de zeventig."

Verdwenen

"Het mooiste verhaal was Johnny Kendall. In 1963, voordat Nederland wakker was, had hij al een bluesband en hits in Italië. Hij is later volledig zoek geraakt, Hij was vijftig jaar van de aardbodem verdwenen. Ik heb hem weer boven water gehaald en hij zong nog even goed als toen."

"We hebben Johnny Kendall vijftig jaar genegeerd, maar we hebben ons wel druk gemaakt over Lee Towers, terwijl Johnny Kendall een veel betere zanger is. Ze hadden allemaal hun charme wel. Theo van Es van The Shoes had internationaal moeten doorbreken, maar hij is in Leiden blijven hangen bij die Shoes."

Onrecht

"Ze hadden ook allemaal karakteristieke stemmen, maar ze zijn altijd genegeerd en uitgepoept. Ze spelen al jaren geen rol meer. Die jongens is veel onrecht gedaan. Toen ze hits hadden in die jaren hebben ze geen advocaat in de armen genomen om hun rechten af te schermen. Ze hebben er nooit wat verdiend."

"Het is ze allemaal redelijk goed gegaan. Het viel me op dat ze allemaal heel keurig woonden. Kendall zat in Brazilië met een veertig jaar jongere vrouw. Dat is ook niet onaantrekkelijk. Hij heeft zijn huis in Bos en Lommer wel aangehouden. Geen van de heren is aan de bedelstaf, ze hebben zich goed gered."

"Nederland wordt dom gehouden door die schreeuwende dj’s met hun sidekicks. Ze mogen zelf hun plaatjes niet uitzoeken, want dat is het format. Mijn generatie heeft voor het eerst centen in de zak en dan moeten we van die smakeloze dj’s aanhoren, die me aanspreken alsof ik dom ben, met een stom spelletje met Miep uit Meppel."