Midden jaren 80 brak Bryan Adams door met het album Reckless en dertig jaar na dato weet hij nog steeds de energie van die plaat te vangen in de Ziggo Dome, zelfs al krijgt hij het publiek niet echt mee.

Het bijzonder succesvolle rockalbum verscheen destijds op de 25e verjaardag van de Canadees, op 5 november 1984. Europa moest een poos wachten op de elpee, tot 1985, toen Adams op tournee ging met Tina Turner, die net met haar comeback bezig was.

Nadien verkocht hij op eigen kracht stadions uit, vooral toen hij in 1991 het veel beter verkochte Waking Up The Neighbours uitbracht. Adams staat maandagavond voor het eerst in de Ziggo Dome (voor twee derde gevuld) en voor het eerst sinds jaren weer in de hoofdstad. Meestal geeft hij de voorkeur aan Rotterdam.

Onschuld

Reckless staat ditmaal centraal. Een overkoepelend thema op het vierde album van Adams is de verloren gewaande jeugd: het verliezen van je onschuld (Summer Of '69), escapisme (She's Only Happy When She's Dancin'), de liefde (Heaven) en de lust (One Night Love Affair, Run To You, Somebody).

Die hunkering voor het verleden komt het beste tot uiting in Summer Of '69, waarin hij ook nu nog passioneel zingt over 'the best days' van zijn leven. Co-auteur Jim Vallance beweert stellig dat het over de daadwerkelijke zomer van 1969 gaat, volgens Adams gaat het over zijn ontluikende seksualiteit.

Hij benadrukt dat met beelden van een naakte vrouw die de songtekst van Summer Of ’69 op haar lijf geschreven heeft. Twee van de nooit uitgebrachte bonustracks op de recent verschenen heruitgave van Reckless, Boys Nite Out en het nooit gebruikte titelnummer, zetten het thema verder uiteen.

Volgas

Het boeiendste zijn de liedjes die Adams niet meer zo vaak speelt. Zo geeft zijn uitstekende begeleidingsband volgas op Ain't Gonna Cry (met een glansrol voor gitarist Keith Scott) en Kids Wanna Rock, terwijl in de groovy bluesrocker Long Gone de nuances worden opgezocht.

De powerballad Heaven wordt interessant gehouden door in het laatste deel van het nummer op muzikale wijze te refereren aan de versie op het MTV Unplugged-album. Vooral in hits als One Night Love Affair en Somebody is duidelijk te horen dat de stem van Adams inmiddels veel zwaarder is geworden.

De rocker begint ruim op tijd aan zijn show, iets na 20.00 uur, en is na krap een uur door het materiaal van Reckless heen. Hij is dan nog lang niet klaar, want er staat nog een bulk aan hits op het programma, waaronder Can't Stop This Thing We Started en When You're Gone. Pas dan lijkt het publiek een beetje opgewarmd.

Opgefrist

Hij wisselt mierzoete ballades als Please Forgive Me en (Everything I Do) I Do It For You af met een energieke vertolking van 18 Til I Die en het massaal door het publiek meegezongen Cuts Like A Knife. Ook Cloud Number Nine wordt weer eens van stal gehaald, in een opgefrist arrangement.

Elementen uit zijn Bare Bones Tour, waarmee hij eerder dit jaar nog in Rotterdam te zien was, keren eveneens terug. Hij laat een dame uit het publiek sensueel dansen op If Ya Wanna Be Bad - Ya Gotta Be Good en er volgt een akoestische versie van She Knows Me, afkomstig van Tracks Of My Years.

Hoewel Bryan Adams de jeugdige onbezonnenheid uit zijn beginjaren een plek geeft in de eerste helft van zijn show, kent het concert een ingetogen en bescheiden finale. In zijn eentje dreunt hij Straight From The Heart, All For Love en een kort fragment van Christmas Time op voor de nog altijd wat afwachtende toeschouwers.