Zanger Jim Kerr beweert dat zijn band Simple Minds nooit bestaan zou hebben als er geen punkmuziek geweest zou zijn. "Daarvoor zaten alle deuren nog op slot", zegt hij tegen NU.nl.

"Toen punk ineens een fenomeen werd, zette dat alle deuren voor ons open", weet Kerr nog over het prille begin van zijn muzikale carrière, aanvankelijk als zanger van de punkband Johnny & The Self-Abusers. Na slechts één single ging de band uit elkaar en formeerde hij Simple Minds met Charlie Burchill.

"Binnen een half jaar tijd zat iedereen in Glasgow in een band, of ze waren modeontwerpers of filmregisseurs", vertelt Kerr terugkijkend op de invloed van de eerste punkgolf, eind jaren 70. "Als dat nooit gebeurd was, had Simple Minds niet bestaan."

Simple Minds week al gauw af van het punkgeluid van bands als Sex Pistols, The Jam, Sham 69 en The Clash door het gebruik van synthesizers. "Toen de punk op zijn einde liep, werden synthesizers ineens goedkoop en draagbaar. Voorheen had je twee wetenschappers in witte jassen nodig om ze te bedienen."

Authentiek

Op het nieuwe album Big Music gebruikt Simple Minds wederom analoge synths, die weer modieus klinken omdat een generatie nieuwe bands ze ook gebruikt. "Ik denk niet dat ze weer gebruikt worden uit nostalgische overwegingen, maar omdat ze authentiek klinken", zo meent de zanger.

De albumtitel is een knipoog naar het stigma dat Simple Minds door critici toebedeeld kreeg. "Een van de verwijten die we naar ons hoofd geslingerd kregen, was dat we te pompeus of te bombastisch waren", aldus Kerr. "De laatste jaren zijn de critici ons oude werk juist weer gaan waarderen."

Kapsels

Collega Burchill is het eens met die stelling. "De jaren 80 worden vaak gezien als enkel de periode van de New Romantic-beweging met slechte kapsels, maar er is veel goeds verschenen in die tijd. Maar wij speelden in voetbalstadions, dat kon niet. Veel undergroundbands van toen geven nu toe dat ze dat ook wilden."

"Wij dachten dat we David Bowie ten tijde van Let's Dance waren toen we in de stadions speelden", lacht Kerr. "Wij vonden dat we oprecht waren in wat we deden. Het enige wat er niet authentiek aan was, was de zakelijke kant, maar dat is inherent aan succes. Dat kun je bekritiseren, maar het was de realiteit."

"Het titelnummer van Big Music is misschien ook wel bombastisch, maar op een leuke manier, niet om belangrijk te doen. In de jaren 80 wilden we heel graag belangrijk zijn, ik tenminste wel. Maar we deden tenminste wel ons best. Terugkijkend, zou ik vast wel dingen anders gedaan hebben."