Nederland loopt niet meer warm voor een avondje Night Of The Proms. Die conclusie valt te trekken na de eerste van twee avonden in het Rotterdamse Ahoy.

Is de rek eruit? Die voorzichtige conclusie valt vrijdagavond meteen te trekken als het orkest de boel rond 20.00 uur aftrapt met klassiek werk.

De aanblik van een opmerkelijk leeg Ahoy is pijnlijk: op het achterste deel na is de hele tweede ring afgesloten en verstopt achter gordijnen en zelfs op de eerste ring blijven stoelen leeg.

Op de arenavloer is het nog erger: zelfs vlak voor het podium is het niet dringen. Zo wordt de vijfentwintigste verjaardag van The Proms in Nederland dit weekeinde natuurlijk geen feestje, maar een vreemde bedoening.

Hoe goed het orkest, het koor en de band ook hun best doen, hun bombast komt zeker in de klassieke werken die ze spelen vervreemdend over in zo'n bepaald niet volle zaal. Presentator Joost Karhof moet dan ook vol aan de bak om de sfeer er in te houden.

Muffig

Al helemaal als na de traditionele klassieke opening een muffige ode aan een instrument volgt: op deze verjaardagseditie krijgt de accordeon, bespeeld door een door Karhof bejubelde Letse schone die maar weinig gevoel in haar muziek lijkt te leggen, ruim baan.

De ouderwetse ode aan de accordeon is de opmaat van een braaf, maar saai avondje. Die kan na korte optredens van Katie Melua, met een prachtstem die in rustige liedjes goed bij het orkest past, en Bo Saris (die volgens veel bezoekers nog gewoon Boris van Idols is) wel wat peper kan gebruiken.

Energiestoot

Die energiestoot komt in de vorm van de Amerikaanse soulzanger Cee Lo Green, die zijn hits zingt in een glitterpakje en zich niks aantrekt van lege tribunevakken en een weinig enthousiaste sfeer. De trits hits Crazy, Bright Lights Bigger City en vooral Fuck You werken goed, ook al is de bijdrage van het orkest in zoveel soulgeweld te verwaarlozen.

De stemming raakt er in, zelfs al kent een groot deel van de toeschouwers Green helemaal niet. Dat mag de pret niet deren, eindelijk zit de vaart erin. Maar niet veel later breekt er een pauze aan van maar liefst vijfentwintig minuten en maakt de euforie weer plaats voor gezapigheid. Een gevoel dat beklijft.

Verwend

De formule waarin klassiek en pop elkaar ontmoetten was ooit overweldigend. Tegenwoordig is dat niet meer zo. Het publiek is tegenwoordig verwend, ook door een concurrent als Vrienden Van Amstel Live. Dat doet het met veel meer artiesten, met veel meer spektakel.

De organisatie zal alles uit de kast moeten trekken om deze concertreeks weer een toekomst te geve, en komt niet meer weg met alleen maar een flink podium en wat aan het publiek uitgedeelde lichtjes.

Bekijk de special op NUfoto