Het is alweer een behoorlijke tijd geleden sinds Damien Rice voor het laatst een album uitbracht. Acht jaar en een verloren liefde later ligt daar ineens zijn derde langspeler My Favourite Faded Fantasy.

De voormalige muze van Rice, ex-bandlid Lisa Hannigan, lijkt de grote inspiratiebron voor My Favourite Faded Fantasy te zijn geweest, want liefdesverdriet staat centraal op de derde plaat van de Ierse singer-songwriter. De albumtitel spreekt boekdelen wat dat betreft: het loslaten van een geliefde en de tedere herinneringen daar aan.

Topnummers:

1. It Takes A Lot To Know A Man
In basis duurt It Takes A Lot To Know A Man drieënhalve minuut, maar daarna bouwt Rice nog zes minuten voort op het muzikale thema. In het middenstuk is woede voelbaar, in het instrumentale pianogedeelte verdriet en eenzaamheid en in de finale totale ontreddering dankzij de aanzwellende violen. Aangrijpend tot de laatste noot.

2. I Don’t Want To Change You
Dat Rice niet alleen sikkeneurig zijn zielensmart van zich afzingt op My Favourite Faded Fantasy blijkt wel uit het hoopvolle I Don’t Want To Change You. "Where you go, I can always follow", zingt hij vol verwachting. Toch is het zeker geen jolig lied, maar, samen met Colour Me In, wel een van de lichtpuntjes in de duisternis.

3. Trusty And True
"We can’t take back what is done, what has passed, so let us start from here", zingt Rice in het folknummer Trusty And True, waarin zijn Ierse achtergrond doorklinkt. In het tweede deel van het acht minuten durende lied ontpopt zich de aanvankelijk introverte compositie tot een powerballad met violen, fluiten, een koor en een meezingrefrein. 

Plus- en minpunten:

Als er al een minpunt te noemen is, dan is het wel dat Damien Rice maar blijft mijmeren over iets dat allang voorbij is. Het mondt echter uit in zulke fraai geconstrueerde en ontroerende liedjes dat je Rice nooit een emotioneel wrak of een zeurpiet zult vinden. Mooie liedjes zijn vaak het resultaat van een gebroken hart, zo blijkt maar weer eens.

Beoordeling: 4,5 sterren