Sinéad O'Connor in Melkweg op haar best zonder band

Ruim 27 jaar na haar eerste hit in Nederland staat Sinéad O’Connor in de Amsterdamse Melkweg. Zondagavond bewijst de uitzonderlijk goede zangeres eigenlijk geen begeleidingsband nodig te hebben.

De Ierse zangeres Sinéad O’Connor liet in augustus van zich horen met het nieuwe album I’m Not Bossy, I’m The Boss. Een typerende titel, die past bij haar stoere imago en haar uitgesproken mening en verschijning.

Zo excentriek en trots als zij op de hoes prijkt, zo twijfelend en bescheiden bestijgt ze het podium van de Melkweg.

O’Connor is, net zoals haar vijf bandleden, gekleed in een zwart pak, en probeert het publiek lichtelijk te choqueren met haar witte kraag en grote gouden kruis om haar nek. Alsof ze recht uit het klooster komt. En natuurlijk is daar het herkenbare kaalgeschoren hoofd, destijds een protest tegen het bestaande schoonheidsideaal.

Samen met haar band kiest ze vanaf het begin van de set voor veel diversiteit en dynamiek. Nauwelijks volgen twee vergelijkbare nummers elkaar op. De band neemt het publiek mee langs opzwepende pop-rocknummers, rustige pianoballades en akoestisch gespeelde meezingers.

Opgave

Het blijkt geen makkelijke opgave om de nummers te doen sprankelen op het podium. De begeleidingsband van O’Connor vraagt veel van haar aandacht. Continu lijkt ze op te letten wat de personen op het podium zingen of spelen. Het samenspel gaat soms stroef en ook de zang is niet altijd even zuiver.

Dit komt tot een dieptepunt wanneer O’Connor haar bandleden tegenover een luisterende zaal vraagt om een intro twee keer te herhalen, in plaats van één keer te spelen. Even lijkt het publiek getuige te zijn van een repetitie. De band gehoorzaamt, maar de geloofwaardigheid neemt wat af.

Doortastend

Daarna wordt duidelijk waar O’Connors geheime wapen ligt. Tijdens twee akoestische nummers, waarbij zij zichzelf begeleidt op gitaar en de band in de coulissen verdwijnt, leeft ze op. Haar diepe, zuivere en doortastende stem gaat door merg en been en de bezoekers worden bij de keel gegrepen.

Haar intense manier van zingen en de heftige thema’s die ze aanhaalt in haar liedjes, bij zowel nieuw als oud materiaal, zorgen moeiteloos voor kippenvelmomenten. O’Connor sluit haar ogen bij de uithalen en zingt met veel bezieling en gevoel, waarmee ze de zaal stil krijgt.

Onverwacht

Deze verfrissende tussenkomst zorgt voor een onverwachte opleving tijdens de rest van de set. De band keert terug op het podium en al vrij snel is de hervonden chemie voelbaar. Klassiekers als The Emperor’s New Clothes en The Last Day Of Our Acquaintance worden overtuigend gespeeld.

De show wordt beëindigd met het tranentrekkende lied Before We End Our Day, opnieuw solo gezongen door O’Connor, begeleid door piano. In een show waar de grootste hit mist, Nothing Compares 2 U wordt immers overgeslagen, is de finale desondanks een ontroerend en onvergetelijk slotstuk.

Lees meer over:

Facebook & Twitter

Facebook & Twitter
Volg het nieuws van NU.nl/Entertainment ook op Facebook en Twitter

NUshop

Tip de redactie