Twee jaar terug eindigde NU.nl de recensie van Home met de mededeling dat Paceshifters een enorme stap voorwaarts maakte door meer melodie te introduceren aan de punkrock van het debuut.

Op Breach wordt die stap voortgezet in een sprintje. Na de snelle punk op One For The Road en Home, dat we nu als het overgangsalbum kunnen zien, heeft het trio uit Wijhe nu de ideale plek gevonden op de grens tussen indierock en grunge: een energieke kruising tussen Dinosaur Jr. en Foo Fighters.

Topnummers:

1. Nothing You Can Do
Dit is een van de nummers waar de band het meest verwijst naar het punkdebuut. Rauw, energiek en direct blaast Paceshifters pure energie door de drie minuten die het nummer duurt heen. Een nummer dat in de verte ook doet denken aan de jonge Green Lizard.

2. State Of Mind
HIer komt Paceshifters nog het dichtste bij Foo Fighters en Hüsker Dü. Een perfect uitgebalanceerde verhouding tussen aanstekelijke, vlammende riffs en een pakkende melodie, maakt dit tot een van de vele weerhaaknummers op Breach. Grote kans dat deze een behoorlijke tijd in het hoofd blijft hangen.

3. Fields (Of Nothing)
Bij het intro van Fields (Of Nothing) verwacht je bijna dat J Mascis zo gaat zingen of een van zijn zeurende gitaarsolo's in zet. Het is echter geen teleurstelling als het dan toch de gebroeders Dokman blijken te zijn, die invloeden van Dinosaur Jr. hier combineren met een metalrand.

Plus- en minpunten:

Het derde album van Paceshifters heeft het trio de stempel 3FM Serious Talent opgeleverd. Terecht, al is is het een beetje laat. Iedereen die One For The Road en Home al kende, had de stempel immers allang gezet.

Breach is eerder het moment waarop het trio het talent indikt en samenperst tot een prachtige diamant aan indie, punk en noise rock. Een juweel waarmee de band kan gaan meedraaien in de eredivisie van de Nederlandse popmuziek.