Toen NU.nl in 2012 met Shaking Godspeed sprak, benoemde frontman Wout Kemkens het streven elk jaar met een nieuw album te komen. De band lag aardig op schema, al liet een opvolger lang op zich wachten.

Kort na Hoera (2012) vertrok toetsenist en bassist Paul Diersen, waardoor Kemkens en drummer Maarten Rischen opzoek moesten naar nieuw bloed. Dat vonden ze in de vorm van een nieuwe bassist en een extra gitarist, waardoor het orgelspel naar de achtergrond verdween. Welcome Back Wolf is minder rauw dan de voorgangers.

Topnummers:

1. The Lighthouse
Een noisy bluesnummer dat iets weg heeft tussen een kruising van The Jon Spencer Blues Explosion en Captain Beefheart. Slepend en schreeuwend tegelijkertijd, maar vooral ook interessant, omdat hier de nieuwe symbiose in het dubbele gitaarwerk zo mooi uitkomt. Hier, maar ook elders op de plaat, wordt het orgel niet gemist.

2. Goodbye Poupon
Shaking Godspeed laat hier horen hoe het leven er in een gekkenhuis aan toe moet gaan. Geflipte overgangen die klinken alsof zij zojuist uit een dwangbuis ontsnapt zijn en gitaarloopjes die tegen de waanzin aan hangen. Voor wie dacht dat de muziek zich enkel nog ontwikkelt rond uitgekauwde herhaling, bewijst het kwartet hier het tegendeel.

3. Future Boogie
Op Shaking Godspeed is ook goed dansen, dat voel je bij de titeltrack in je benen. Bij Future Boogie lijkt dat niet het geval, tot de stemming halverwege abrupt omslaat. Vanaf dat moment is niets anders mogelijk dan een orkaan van benen en armen te vormen rond de aanstekelijke staccato riff, pompende drums en aanmanende zang. Geen ontkomen aan.

Plus- en minpunten:

Shaking Godspeed is zijn energie is niet verloren. Het wegvallen van het ronkende orgel zorgt op deze langspeler juist voor meer ruimte in de nummers, waardoor het gitaarwerk ook beter uitkomt en er meer plaats lijkt juist voor het absurdisme in de nummers. En dat zijn stuk voor stuk uitdagende en aanstekelijke composities.