Het Britse duo Pet Shop Boys heeft zondagavond weinig nodig om het publiek in TivoliVredenburg te amuseren, maar trekt desondanks alles uit de kast.

De laatste keer dat Neil Tennant en Chris Lowe een eigen show gaven in Nederland was in 2009, in de HMH te Amsterdam. Dit ten tijde van het album Yes. Daarna waren Tennant en Lowe hier enkel nog als voorprogramma van Take That te zien, tijdens de reünieshow van de jongensgroep met Robbie Williams in de Amsterdam Arena.

Dat de fans het Britse tweetal gemist hebben, werd al duidelijk toen de kaartverkoop buitengewoon hard verliep en er een extra show werd bijgeboekt. Voor aanvang van het eerste concert staat een lange rij voor de deur van TivoliVredenburg. De housemuziek die voorafgaand aan het optreden gedraaid wordt, zet alvast de toon.

De opkomst van het duo is geheel zoals je dat mag verwachten van Pet Shop Boys: flamboyant, opvallend en een beetje camp. Met zwarte puntmutsen op hun hoofd en gehuld in zwarte jassen met franjes eraan verschijnen Tennant en Lowe op het podium. "Welkom Utrecht, wij zijn de Pet Shop Boys", klinkt het in de zaal.

Op muzikaal vlak is de show echter van alle franje ontdaan, met Tennant op zang en Lowe die op alle knopjes drukt. In hoeverre Lowe echt dingen live speelt, is moeilijk in te schatten. Soms staat hij maar met één hand te spelen en op andere momenten loopt hij doodleuk weg achter zijn synthesizer, terwijl de muziek gewoon doorgaat.

Bed

Ook wordt er gerust een ander nummer ingezet, zonder dat er iemand op het podium staat. Tijdens Love Etc. doet Lowe zelfs helemaal niets, maar 'ligt' hij net als Tennant in een verticaal bed met projecties erop. Het lijkt niemand in de zaal uit te maken, want er wordt vooral ingezet op sfeer, met dansers en een futuristische lichtshow.

Het meest recente album Electric is met Axis, VocalThursday en Fluorescent ruimschoots vertegenwoordigd, al gaat de setlist alle kanten op. Het publiek komt voor het eerst echt los bij Suburbia, een vroege Pet Shop Boys-hit. De glunderende Neil Tennant is aangenaam verrast door het warme onthaal en laat het publiek een deel van het lied meezingen.

Uitbundig

Ofschoon recenter materiaal als Leaving en Integral beslist zijn plekje verdient binnen deze opbeurende show, zijn het toch vooral de hits uit de jaren 80 en 90 die de meest uitbundige reacties oproepen. It's A Sin, I'm Not Scared, Domino Dancing, Always On My Mind en de Village People-cover Go West gaan erin als koek.

Meer nog dan om de beproefde hits, draait het optreden om de aanwezigheid van de twee gastheren. Het zaalgeluid laat nogal wat te wensen over, maar Tennant is goed bij stem en geniet zichtbaar van de luide bijval die het duo ten beurt valt. De dansers met koeienschedels, de malle hoedjes en fluorescerende outfits maken het geheel af.