De indie rock band Manic Street Preachers werkte de afgelopen jaren aan twee verschillende albums zonder het te weten. Het laatste album ligt net in de winkel en toont de schizofrene trekken van de band.

Het trio, dat in 1997 een Brit Awards voor Beste Groep kreeg, schreef voor de nieuwe albums veel rustige liedjes geïnspireerd door dichters uit Wales. Maar er kwamen hardere rock nummers die over Europa gingen.

"Op een gegeven moment kwamen we erachter dat deze thema's helemaal niet bij elkaar passen." Het resulteerde vorig jaar in de release van het bijna geheel akoestische Rewind The Film. Nu ligt ook het hardere Futurology in de winkel.

De scheiding van Futurology en het vorige album Rewind The Film, die tegelijkertijd werden geschreven, wijt bassist Nicky Wire aan de schizofrene trekjes van de band.

"Het derde album, The Holy Bible, is echt een donker punk rock album en het album dat we daarna uitbrachten, Everything Must Go, is dan weer heel muzikaal met hele orkesten. Ik denk dat wij veel meer in het moment leven. Daarnaast zijn we als band denk ik ook snel verveeld."

Doorbraak

Manic Street Preachers werd in 1986 opgericht door de schoolvrienden James Dean Bradfield, Sean Moore, Nicky Wire en Flicker. Als Flicker twee jaar later uit de band stapt, neemt Richey James Edwards zijn plek in. Niet veel later wordt de eerste single Suicide Alley uitgebracht. Met het debuutalbum Generation Terrorists en de hitsingle Motorcycle Emptiness breekt de band door naar het grote publiek.

Door de tragische verdwijning van gitarist Richey James Edwards in 1995 wordt een opheffing van de band serieus overwogen. Bredfield, Moore en Wire besluiten door te gaan en inmiddels is het twaalfde studio album Futurology uitgekomen.

Bekijk het interview:

Het nummer Divine Youth op Futurology is erg speciaal voor Wire. "Ik ben echt verliefd geworden op de tekst. Het is geïnspireerd op een nummer van de Amerikaanse band Deerhunter en gaat over de geweldige energie en opstandigheid die je hebt als je jong bent.”

Het opstandige karakter heeft de Britse band nog altijd. Al scheelde het niet veel of de band was uit elkaar gegaan. "Helemaal na de tragische vermissing van Richey. Later heb ik ok nog gedacht aan het verlaten van de band. Zo'n vijf jaar geleden. Maar ik denk dat we het allemaal eens in de drie weken twijfelen", legt Wire uit. 

"Het is moeilijk om te jongleren met reizen, muziek maken, een familieleven hebben. We doen ons best om ons nog jong te voelen maar makkelijk is dat niet. De fans zijn nog steeds zo betrokken dat die ons de focus geven die we nodig hebben.”