Er was zaterdagavond grote drukte bij het concert van Stevie Wonder op North Sea Jazz. De wereldster werd op handen gedragen door de bezoekers van het festival.

Zodra Wonder zijn eerste noten speelt op North Sea Jazz, lijkt er niemand meer bij te passen in de overvolle zaal. Iedere bezoeker lijkt een glimp te willen opvangen van de 64-jarige zanger. Er is dan ook niemand op deze editie van het festival die zoveel hits op zijn naam heeft staan, zelfs Quincy Jones niet.

Gezeteld achter zijn piano laat Wonder de ene na de andere popklassieker horen, van funky nummers als Higher Ground en I Wish tot het honingzoete Overjoyed en de opgewekte Motown-deun Signed, Sealed, Delivered (I'm Yours). Zelfs een verkoudheid hindert hem niet sterke uitvoeringen neer te zetten.

Wanneer zijn zang het even laat afweten, doet hij een stemoefening. Hij herpakt zich al gauw en gaat verder alsof er niks aan de hand. "Don't you worry 'bout a thing", zingt Wonder geruststellend, enkele minuten voordat hij met zijn voortreffelijke begeleidingsband een swingende versie van Sir Duke inzet.

Joss Stone

Zijn boodschap over broederschap en eenheid wordt kracht bijgezet door een uitvoerig duet met Joss Stone, die eerder op de avond zelf een concert gaf op North Sea Jazz. Allereerst vergezelt Joss Stone haar idool op Livin' In The City, dat overloopt in een geïmproviseerde versie van Ebony And Ivory.

Het laatste deel van Wonders show, die bijna drie kwartier later eindigt dan gepland, bestaat vooral uit zijn hits uit de jaren 80, waaronder I Just Called To Say I Love You, Ribbon In The Sky en Part-Time Lover. Met het veel oudere Superstition komt de finale in zicht van Wonders imponerende oeuvre-overzicht. (PO)

Ibrahim Maalouf

Terwijl popicoon Stevie Wonder zijn grootste hits aan het aftikken is de overvolle Nile-zaal ontroert de Frans-Libanese trompettist Ibrahim Maalouf mensen tot tranen in de eveneens afgeladen Congo. Het indringende spel van de 33-jarige is hypnotiserend.

Vol emotie en passie geeft hij zich over aan de muziek en vertelt daarmee zijn verhaal. De toevoeging van het vierde ventiel voorziet in het creëren van een bepaalde tweestrijd in de muziek. Maalouf balanceert in zijn composities continu tussen modern en traditioneel, tussen het heden en het verleden.

Jazzrock gaat bij Maalouf hand in hand met zachte magische Arabische klanken. Het resultaat is betoverend. Verstilde momenten worden afgewisseld met intense gitaarsolo’s. Voorafgaand aan het prachtige Beirut, een ode aan de stad die hij als 12-jarige Led Zeppelin-fan leerde kennen, begint Maalouf een melodietje te neuriën.

Hij vraagt het publiek hem te vergezellen daarin. Vervolgens zet Maalouf een ingetogen trompetsolo in en begint daarmee de opbouw naar een bombastische rockconclusie. Het is weerzinwekkend mooi en laat een blijvende indruk achter. (AC)

Vijf tips voor North Sea Jazz | Alle berichten over North Sea Jazz | Alles over het festivalseizoen | Leukste festivals van deze week