Tijdens zijn optreden op North Sea Jazz in Rotterdam erkende Pharrell Williams vrijdagavond de rol die het Nederlandse publiek heeft gespeeld bij zijn wereldhit Happy.

"Jullie hebben ons leven veranderd, van iedereen hier op het podium", zegt Williams tegen het massaal toegestroomde publiek. Hij bedankt Nederland voor het internationale succes van de filmhit Happy, dat hier als eerste een nummer 1-hit was. Wiliams is enthousiast en enorm opgetogen.

Een van de redenen daarvoor is dat een aantal van zijn muzikale helden aan de zijkant van het podium toe staan te kijken. Hij sleept Stevie Wonder het podium op als een vorm van heldenverering, waarschijnlijk in de hoop op een duet, maar de zanger grapt dat Williams hem wel even had mogen bellen.

Sheila E. laat zich evenmin verleiden tot een duet, maar danst wel gezellig mee op de N*E*R*D-hit She Wants To Move. Het is een van de vele hits uit zijn stal en wanneer je ze zo op een rij hoort, besef je pas hoe omvangrijk zijn cv is. Er volgen hits van Justin Timberlake, Nely, Busta Rhymes en Snoop Dogg.

Het opmerkelijke is dat juist deze enorm strak geproduceerde, kundig gechoreografeerde Greatest Hits-show het zo goed doet op een festival als North Sea Jazz, dat toch te boek staat als een serieus muziekevenement. De hits van Pharrell Williams zijn bij alle bevolkingslagen geliefd, zo blijkt hier.

Uitdagend

Zo wordt er vooraan uitdagend gedanst door diverse jongedames op de nummers Lapdance en Drop It Like It’s Hot, terwijl Get Lucky en Happy door jong en oud worden meegezongen. De stortvloed aan wereldhits lijkt oneindig, al raffelt Williams sommige nummers een beetje af.

Vaak komen de andere vocalisten van de oorspronkelijke hits voorbij op een tape die meeloopt, in plaats van dat de meodielijnen live worden nagezongen. Op een gegeven moment playbacken de achtergrondzangeressen zelfs Gwen Stefani. Niet de meest muzikale show van de avond, wel het grootste feest. (PO)

Pharoah Sanders

Amerikaanse jazzsaxofonist Pharoah Sanders heeft inmiddels de rijpe leeftijd van 73 bereikt. Lopen gaat misschien niet meer zo makkelijk, maar spelen met bezieling verleer je niet, dat lijkt de les na de ingetogen set van de jazzlegende.

Het optreden gaat rommelig van start als Sanders herhaaldelijk het geluid van zijn instrument probeert af te stemmen, maar na het eerste kwartier volgt een knap staaltje muzikaal vakmanschap. Sanders doseert zijn energie, waardoor de andere bandleden voldoende ruimte krijgen om de spotlight te pakken.

Bassist Oli Hayhurst eist een hoofdrol op met zijn ritmische solo’s. Toch blijft Pharoah Sanders het middelpunt van de set. Alles bij elkaar geteld heeft hij misschien een half uur aan echte speeltijd, maar elke minuut daarvan is een genot. (AC)

Gregory Porter

Vier jaar geleden speelde de toen nog tamelijk onbekende soulzanger Gregory Porter in de kleine zaal van Paradiso. Het optreden was verre van uitverkocht. Vandaag de dag is dat wel anders. De Maas-zaal is volledig afgeladen voor het optreden van de charmante jazzvocalist.

De set is grotendeels opgebouwd uit zijn meest recente werk. De plaat Liquid Spirit komt in zijn volledigheid voorbij. Nummers als No Love Dying en Liquid Spirit kennen een hoge publieksparticipatie, van het meezingen van complete stukken tekst tot het ritmisch meeklappen op de beat.

De meest imponerende momenten opbaren zich tijdens de opvoering van relatief kleine nummers als Hey Laura. Het rustgevende stemgeluid van de soulzanger dan op zijn best en het stelt hem in staat dit enorme podium te doen overkomen als een intieme woonkamersessie. (AC)

Booker T. Jones

Songwriter en platenproducer Booker T. Jones heeft de pech dat hij deze avond gelijktijdig op moet treden met de hoofdact op de eerste dag van het North Sea Jazz Festival, te weten Pharrell Williams. Bij aanvang van zijn optreden in de Congo zijn er nog relatief weinig mensen te bekennen op het buitenterrein.

Booker T. en zijn mannen zijn feilloos op elkaar ingespeeld. Nonchalant springen zij van het ene genre in het andere. In een relatief kort tijdsbestek gaan ze van folk naar blues om vervolgens via soul bij gospel terecht te komen.

Green Onions blijft nog steeds een publieksfavoriet. En ook Take Me To The River van Al Green en Hey Joe van Tim Rose vallen in de smaak. Desondanks blijft het een relatief rustige aangelegenheid in de Congo. (AC)

Vijf tips voor North Sea Jazz | Alle berichten over North Sea Jazz | Alles over het festivalseizoen | Leukste festivals van deze week