Terwijl Nederland knokt tegen Costa Rica is er in het Londense Hyde Park iets heel anders aan de hand: de Britse punkrockband The Libertines is weer bij elkaar.

Sterker nog, de band rond Pete Doherty en Carl Barat geeft met deze reünie zijn grootste optreden ooit. Doherty is wat grijs, de band is zichtbaar ouder geworden. Maar spelen, dat kunnen ze nog.

The Libertines, bekend met nummers als Can’t Stand Me Now gingen in 2004 uit elkaar met slechts twee albums op zak. Beide frontmannen sloegen daarna hun eigen weg in. Doherty met band Babyshambles, Barat met Dirty Pretty Things. Beiden wisten het succes van The Libertines daarna nooit meer te evenaren.

De 60.000 kaarten voor het concert tijdens het British Summer Time festival in het park waren binnen een mum van tijd uitverkocht. Toch blijft een reünie lastig. Het kan uitlopen op één grote teleurstelling of juist goed uitpakken. En dat laatste, dat gebeurde bij The Libertines.

Go back!

Halverwege het opzwepende Vertigo, het eerste nummer van de set, wordt het concert stilgelegd. Doherty kijkt zichtbaar aangeslagen het veld in. Hij ziet verschillende fans voor zijn neus platgedrukt worden. "Go back! Go back!" schreeuwt hij het publiek hulpeloos toe. Dat lijkt een onbegonnen zaak.

Het duurt misschien wel vijf minuten voordat de band het nummer hervat, waarna het na twee zinnen weer wordt stilgelegd. Drummer Gary Powell spreekt dit keer het publiek toe en smeekt hen rustiger aan te doen. Doherty vraagt vervolgens zichtbaar geïrriteerd of de fans willen stoppen met vuurwerk afsteken.

Hoe lang kan je een concert stil leggen? In het geval van The Libertines gebeurt het misschien wel zo’n vier keer. Maar de band weet zich na Music When The Lights Go Out te herpakken. Wat volgt is een opeenstapeling van hits waar het publiek uitzinnig op danst en springt. De band lijkt - op een permanent schichtige blik van de bassist na - te accepteren dat fans tegen de hekken geduwd blijven worden en in de masten blijven klimmen.

Ondanks alle hindernissen die The Libertines door de jaren heeft meegemaakt (Doherty werd de band uitgezet voor zijn drugsgebruik, later brak hij - vermoedelijk als wraak - in bij Barat), zijn de twee boezemvrienden tijdens hun optreden onafscheidelijk. Barat doet haasje over bij Doherty wanneer hij zijn veters strikt en de mannen delen - net als in hun hoogtijdagen - tijdens hun zangpartijen vaak één microfoon, wat een bijna erotische spanning met zich meebrengt.

Verstrengeld

Dat de strijdbijl begraven is, blijkt als Albion wordt ingezet. Een nummer van Doherty’s band Babyshambles. Carl Barat zingt mee alsof het hun eigen nummer is en omhelst Pete na het laatste akkoord zo stevig dat de twee mannen samen op de grond vallen, liefdevol verstrengeld in elkaars gitaarsnoeren.

Na I Get Along maken de vier bandleden na een intense omhelzing een diepe buiging voor het publiek. Vervolgens pakken de frontmannen wederom samen één microfoon om de avond af te sluiten met een gedicht over de Eerste Wereldoorlog, die zij wisselend woord voor woord voordragen.

Na het laatste woord keert Doherty zich naar het publiek en zegt: "We herinneren en eren hen die hun leven gaven voor de vrijheid. We vonden het zenuwslopend om vanavond hier te slapen. Maar het verlaten van Kings Cross station met een geweer op je rug in 1914 zou ook wel heel moeilijk zijn geweest."

Als de band deze koers blijft varen tijdens hun reünietour, zou hun optreden op 2 oktober in de Amsterdamse HMH nog wel eens een onvergetelijke walk down memory lane kunnen worden.