Terwijl de Rode Duivels het op een grasmat in Brazilië uitvechten met het Amerikaanse elftal, laat voormalig White Stripes-lid Jack White in een bomvolle HMH het beste uit zijn repertoire passeren.

Het is niet de eerste keer dat Jack White solo de concerthal in de Bijlmer vol weet te trekken.

Twee jaar geleden slaagde hij daar al in, toen hij een optreden gaf met zijn volledig uit vrouwen bestaande begeleidingsband The Peacocks. Zonder zijn vaak erg rommelig musicerende metgezellen kan hij met zijn eigen veren pronken.

Niet dat White alleen op de bühne staat. Zijn huidige band weet precies hoe de liedjes van de muzikant het beste klinken: vuig, strak en hard. White en consorten trappen dan ook onmiddellijk genadeloos hard van leer met High Ball Stepper, een instrumentaal nummer van zijn onlangs verschenen tweede soloalbum Lazaretto.

Het is een van de vijf nummers die voorbij komen van zijn meest recente langspeler. White is ook spaarzaam met het spelen van het materiaal van zijn eerste soloplaat Blunderbuss, die twee jaar geleden voorafgaand aan zijn eerste tournee verscheen. Liefhebbers van The White Stripes komen daarentegen ruimschoots aan hun trekken.

Stevig

Met stevige uitvoeringen van Dead Leaves And The Dirty Ground, The Same Boy You've Always KnownStop Breaking Down en The Hardest Button To Button zet Jack White de HMH op zijn kop. Een snelle countryversie van de doorbraaksingle Hotel Yorba doet het eveneens erg goed, net als een jolige vertolking van We’re Going To Be Friends.

Een van de hoogtepunten van de avond staat echter op het conto van een van zijn andere bands, namelijk The Raconteurs. In diens befaamde Steady, As She Goes laat White meer finesses horen dan elders. De derde band van White, The Dead Weather, wordt niet vergeten, want I Cut Like A Buffalo staat in de HMH op de setlist.

Hulpkrachten

Het gitaarspel van White is venijnig en agressief en wordt mooi omlijst door zijn zeer kundige groep muzikanten. Vooral drummer Daru Jones en violiste Lillie Mae Rische zijn onmisbare hulpkrachten en zorgen ervoor dat de nummers van White live nog net iets voluptueuzer en scherper klinken. Ook de tweede stem van Rische is fraai.

Met een setlist die bijna voor de helft bestaat uit werk van The White Stripes zullen veel oude fans tevreden zijn, al gaat Jack White amper in op zijn solomateriaal. Zelfs de toegift bestaat grotendeels uit White Stripes-nummers (aangevuld met Sixteen Saltines en bluescover Three Women), waaronder Seven Nation Army.