Elbow pakt uit op Best Kept Secret

Wakker worden met Fucked Up en afsluiten met Elbow, dat is dag drie van Best Kept Secret 2014 in een notendop.

Best Kept Secret profileert zich als een festival waar de muziek centraal staat, en heeft daar dan ook de passende brede programmering bij. Waaronder diverse oude namen die je altijd al eens had willen zien, maar waar het nooit van kwam, of grote namen die een stempel op de muziekgeschiedenis hebben gedrukt.

The Notwist valt zeker in de laatste categorie. Een half uur na de aftrap van de voetbalwedstrijd België tegen Rusland starten de Duitsers hun set op het tweede podium van Best Kept Secret. Een moment dat de meeste rode shirts en Belgische vlaggenschmink dus van het terrein zijn verdwenen.

Of dat ook de reden is dat de tent bij aanvang niet afgeladen vol staat, is moeilijk te zeggen. Het kan ook de heerlijke zon zijn, waardoor het gras rond de tent wel vol ligt. Of het gegeven dat de succesjaren vooral eind jaren 90 waren, toen de band als een van de eerste indierock met elektronica begon te mixen.

Voetbalkijkers

De voetbalkijkers en zonaanbidders missen een uitmuntende show. De Duitsers weten een perfecte balans te vinden tussen het werk van hun laatste album Close To The Glass en de hoogtepunten uit de eerdere albums. Het is indietronic dat zich ontrekt aan de zwaartekracht en de dansende massa opzweept.

Indrukwekkend hoe The Notwist live met zijn eigen werk aan de haal gaat en het tot hogere niveaus weet te stuwen. Wat echter niet wegneemt dat de tent toch leegloopt. Mensen willen graag vooraanstaan bij Belle and Sebastian en die groep begint al wanneer The Notwist nog moet buigen op de bühne.

Fucked Up

Het is niet de eerste indrukwekkende show op de derde dag. Die eer ligt bij Fucked Up. Hoewel inmiddels voorspelbaar, blijft het prachtig om te zien hoe de fanatieke voorman van dit melodische hardcoregezelschap ergens gedurende de show in het publiek zal eindigen.

Nu stond hij aan het einde van de show in het rietveld naast de tent bij podium drie, omringd door publiek dat klaar stond om dit te fotograferen. Op zondag moeten twee bands op het laatste moment laten weten niet te kunnen komen: Young Fathers en Cheatahs.

Rats On Rafts

Helaas werd voor de eerste geen vervanging gevonden, maar het optreden van Rats On Rafts als invaller voor de tweede maakt veel goed. Het debuut The Moon Is Big kreeg drie jaar terug niets dan lovende kritieken, de nieuwe weg die het kwartet nu lijkt te zijn ingeslagen maakt de band enkel beter.

De gehele zaal bereiken lukt de Rotterdammers echter nog net niet. Achterin de tent is het geluid gewoon nog net niet goed genoeg en valt zanger David Fagan een beetje weg. Neemt niet weg dat we grootse zaken mogen verwachten van deze jonge postpunkers.

The Horrors

The Horrors, die direct daarna op podium twee spelen, zijn dat stadium al gepasseerd. Op tour ter promotie van het vierde album Luminous zijn de verwachting wellicht wat lager, vooral omdat deze plaat enigszins tegenvalt. Live valt het nieuwe, meer elektronische georiënteerde werk echter op zijn plaats.

Gedachten schieten naar Echo and The Bunnymen, Brian Eno, Joy Division en New Order, de live-uitstraling is compleet. De belangrijkste conclusie na dit optreden is dan ook vooral dat het te betreuren is dat The Horrors er niet in is geslaagd deze energie op plaat te zetten.

Fat White Family heeft ook genoeg energie. Het zestal Britse schoffies brengt vuige rock met punk- en postpunkinvloeden alsof het leven ervan afhangt. Dit alles wordt afgevuurd op het publiek, dat dit beloont met een kleine moshpit, een horde crowdsurfers en andere uitingen van ongecontroleerd enthousiasme.

Lykke Li

Lykke Li levert een andere vorm van entertainment, maar is op een gekke wijze vergelijkbaar indrukwekkend. Al is dat bij Lykke Li omdat haar elektronische pop tot in detail is georganiseerd, haar band perfect op haar aansluit en de gehele presentatie tot in de kleinste dingen is doordacht.

Precies het tegenovergestelde van de chaos die bij Fat White Family elke keer uitbreekt; maar juist daardoor even imponerend. Ondanks dat ook bij haar de tent tegen het einde al leegloopt, nu voor Elbow, gooit zij in de laatste minuten heel haar ziel en zaligheid in de tent, die hier volledig in opgaat.

Belle and Sebastian

Twee bands die de tijd hebben gehad zich te ontwikkelen, passeren de revue als afsluiters op het hoofdpodium: als eerste Belle and Sebastian en daarna Elbow. Bands waar bij het om de liedjes draait, niet om het image, de ervaring of hipheid.

De show van Belle and Sebastian wordt gekenmerkt door de praatjes van de voorman en dansjes op het podium van de eerste rij uit het publiek, maar de zonnige, niets-aan-de-hand-pop staat centraal. Zelfs met een stroef opbouwende show en soms een valse noot, gaat het om de liedjes en daar geniet het publiek van.

Elbow

Niets meer en niets minder. Evenals bij Elbow, dat live weliswaar uitpakt met een hele verzameling aan extra muzikanten en grote schermen boven de bühne waarop de band is te volgen, maar het draait om de innemende popliedjes van Guy Garvey en kornuiten.

Een halfvol strand geniet ervan, zwaait mee op aanwijzen van de leadzanger en zingt uit volle borst mee. Het is het toefje op een perfect, zonnig en schoon festival, dat stiekem op zaterdag al de gedroomde grote feestafsluiter had staan.

Facebook & Twitter

Facebook & Twitter
Volg het nieuws van NU.nl/Entertainment ook op Facebook en Twitter

NUshop

Tip de redactie