De tweede dag van Best Kept Secret was druk bezocht. Toen hoofdact Franz Ferdinand het laatste akkoord aansloeg, liep het Beekse strand echter snel leeg. Richting de dance-acts, de tent of naar huis.

De stofwolken die eerder op de dag al werden opgeworpen door The War On Drugs lossen langzaam op en het strand herstelt zich in de normale orde.

Het was een dag van uitersten. In de vroege middag kon het publiek rustig ontwaken bij Nils Frahm, I Am Oak of Amatorski.

Anderzijds kon het ook kiezen om direct wakker gerammeld te worden door Pins of - iets subtieler - Moss. Keuzes die het festival kleuren, maar hoe het ook zij, wie bij aanvang van Mogwai nog sliep, was een uur later klaarwakker, gewassen en had de haren mooi in orde gekamd gekregen.

Volume

Hoewel de set van de Schotten wat stroef op gang kwam, werd het tweede half uur een overweldigende ervaring. Als pionier van de postrock begrijpt Mogwai de extremiteit van volume. Uit kleine, haast verstilde stukken kan de band in een aanslag overgaan naar een subsonische geluidsgolf.

Een geluidsgolf die grof gesproken tot twee reacties leidde in de tent bij podium twee: of men wierp de vuisten de lucht in of men greep met de knuistjes naar de oren. Louterend luid rolt Mogwai dan over het publiek heen, enkele bezoekers zelf tot tranen roerend, andere richting uitgang leidend.

Lopen

Het was het eerste hoogtepunt in een sterke tweede dag: overrompelend en zwaar. Mogwai is een band die je moet voelen en zaterdagmiddag deed je dat. Daarna een tocht langs de andere podia. Gedwongen door een sterke programmering in de breedte, was het zaak veel te blijven lopen.

Een goed half uur bij Girl Band bijvoorbeeld, dat vooral terug valt op no wave-noise en postpunk van de jaren negentig. Met de technobeat die er hier en daar onder werd gelegd, hebben de Ieren een uniek geluid te pakken, al heeft het nog wel verdere uitwerking nodig wil het langer kunnen boeien.

Innemend

Daarna snel door naar Wild Beasts, voor melancholische indierock met een prachtige falsetstem in het midden. Het terrein liep nog steeds vol en het stof stoof steeds meer op. Woman's Hour vertolkte in de open tent bij podium drie zijn innemende dreampop.

Met een debuut dat pas over een maand uitkomt, is het niet verrassend dat de tent niet helemaal volstond. Klaarblijkelijk werd er ook ergens gevoetbald. Neemt echter niet weg dat Woman's Hour de mensen die wel op de Britten zijn afgekomen een gedegen band in het straatje van Beach House zagen spelen.

Grondleggers

Net als op de eerste dag was er de keuze om verschillende paden te bewandelen, waarvan een  langs grondleggers uit het verleden. Dat pad beperkte zich op zaterdag tot Slowdive. De Britse shoegazeband vierde de hoogtijdagen aan het begin van de jaren negentig om in 1995 uit elkaar te vallen.

Dit jaar werd echter besloten om voor een reünietour de bühne weer op te gaan. En niet zonder succes. Drie kwartier lang gaf Slowdive een warme gitaardeken om onder te  liggen, waar bij het knapste wellicht nog wel het geluid zelf was. Voortdurend klinkt het luid zonder dat ooit echt te zijn.

Oordoppen

Oordoppen kunnen zelfs uit, iets wat bij veel andere shows niet te doen was. Hierdoor kwam de dreampop nog beter naar voren en de lang uitgesponnen gitaarstukken nog meer tot hun recht, evenals de broeierige samenzang. Alleen daarom al een hoogtepunt. Inmiddels was elders Afterpartees al begonnen.

Crowdsurfen mocht nergens op Best Kept Secret. Ook niet bij Afterpartees. Een gegeven waar de beveiliger net voor het podium het druk mee had. Een klein groepje recht voor het de band dacht daar immers anders over en met regelmaat zwaaiedn er weer een paar benen uit de kolkende groep armen de lucht in.

Sex-appeal

Op de planken werd opruiende en aanstekelijk garagerock gespeeld. Onlangs tekenden de Limburgers een platendeal bij Excelsior Records. Aan energie en sexappeal geen gebrek en gezien de met de aanstekelijk en dansbare garagetunes zit dat wel goed.

Een gouden toekomst ligt hen te wachten, met veel en vooral energieke optredens. Zelf moet de band snel door naar Utrecht, maar frontman Niek Nellen was duidelijk graag gebleven. "Veel plezier straks met The War On Drugs!", roept hij wanneer hij met lange been het podium afbaant.

Zandwolken

Daar waar voormalig bandmaat Kurt Vile voorgaande editie vooral wegwaaide op het Beekse strand, liet Adam Granduciel met The War On Drugs zien helemaal klaar te zijn voor een rol op het hoofdpodium. Zijn lome, zomerse pop-rock paste perfect tegen de achtergrond van opstuivende zandwolken en het invallen van de schemering.

Veel werk van Lost In The Dream, de plaat waar The War On Drugs dit jaar mee doorbrak, maar ook de twee voorgangers bleven niet onberoerd. Mocht de angst vooraf hebben bestaan dat The War On Drugs te klein zou zijn voor een vol strand, is achteraf die angst geheel weggespeeld.

Overheerst

Wellicht juist door de lome, ingetogen wijze van spelen vloog de show voorbij en wanneer Granduciel afzwaaide is vooral het gevoel dat het nog best een uurtje had mogen duren dat overheerste. Maar dat kon niet, want er moest worden omgebouwd voor Franz Ferdinand.

Op andere podia speelde in die tussenliggende tijd Tomas Barfod en Chvrches, voorbodes op de dance-avond die na Franz Ferdinand zou volgen. Vooral Tomas Barfod zette de tent al aardig in beweging met zijn live dance-act, een mix van techno, trance, dubstep en kabbelende pop, waarop de nacht uren mag duren.

Beweging

Maar het gros van het publiek wilde toch dansen bij Franz Ferdinand, iets wat meteen nadat Chvrches afsluit op podium twee ook werd geregeld. Hit naar hit gooide Franz Ferdinand de meute in, die vervolgens tot achter bij de merchandise en muziekstands op in beweging was.

Het strand, volledig vol, nam het op en liet zich mee voeren door de entertainment van Franz Ferdinand. Hier en daar passeerde een nieuw nummer van de vierde langspeler van de heren, maar de Schotten beseften maar al te goed waarom het veld voor hun neus zo hard het zand omhoog stond te trappen.

Bosrijk

Een perfecte set waarna het veld leeg liep. Best Kept Secret moet het qua bezoekers vooral hebben van dagtickets, want na nauwelijks een half uur is het prachtig uitgelichte bosrijke gebied leeg. Enkele honderden vermaakten zich nog bij de dance-acts die op Franz Ferdinand volgden, maar de meeste bezoekers zijn weg.

En dan is het festivalterrein van de Beekse Bergen wel een heel erg idyllisch plaatje, waar je vooral de indruk krijgt dat het feest nog moet beginnen. Geen glas en geen vuil in de verste verte te herkennen: Best Kept Secret heeft een schoon publiek.