Interpol, James Blake en Pixies zijn de grote namen die de eerste dag van popfestival Best Kept Secret sieren. Het zijn echter vooral invaller Birth Of Joy en het Britse Breton die de show stelen.

Drie dagen lang biedt Best Kept Secret grofweg drie routes: een pad langs de grondleggers uit het verleden, langs de indiejuwelen uit het heden en een schichtige blik langs aanstormend talent naar de toekomst.

NU.nl is drie dagen aanwezig op het festival bij De Beekse Bergen en zwalkt van reünie naar revelatie en de grote namen.

Een route die op vrijdagmiddag begint bij Samaris. Hoewel het strand er nog aardig verlaten bij ligt, is de tent bij Stage Three al aardig vol gelopen voor het IJslandse trio. Iets dat door Samaris zelf met enig ongeloof wordt waargenomen. Niet dat dat het drietal er  van weerhoudt om de volle tent in te pakken met de feeërieke indietronic.

Traag en bedwelmend opent de band het festival met een mix  tussen elektronica en de meest rustige kant van Björk. Een rustige, maar zeker veel belovende start van drie dagen strand, zand en muziek. Die broeierige sfeer wordt even later doorgezet bij Jessy Lanza.

Aandacht

Haar debuut Pull Your Head Back bij platenfirma Hyperdub is nauwelijks een jaar oud, maar heeft wel de aandacht van Best Kept Secret weten te trekken. En terecht, haar mix van dubstep georiënteerde elektronica en van R&B afgeleide melodieën is niet geheel origineel te noemen, haar invulling daarentegen is wel volledig raak.

Een combinatie van Mariah Carey op de vocalen en Jamie XX op die beats, weet Jessy Lanza een vorm van leffield-R&B neer te zetten die verder vrijwel ongehoord is. Minder uniek is Cosmonauts, terug op podium drie. Zowel in uiterlijk als in muziek gaat de band terug op de jaren 90 met shoegaze, aangevuld met een lik garagerock.

Gitaarexplosie

Geen heel origineel geluid, maar wel erg sterk uitgevoerd, met als resultaat dat het publiek uit volle borst laat weten dat de heren moeten terugkeren wanneer ze na een half uur al de gitaren piepend in de boxen laten hangen. Een verzoek dat wordt beantwoord met een felle toegift. Een gitaarexplosie die nog ontbrak op Best Kept Secret.

Daryll-Ann is een paar honderd meter verder inmiddels het hoofdpodium op geklommen. Tijdens deze reünietour doet de band ook Hilvarenbeek aan. Óók, want het exclusieve is er duidelijk af. Een enkeling staat luid mee te zingen met de hits van weleer, maar een groot deel van het publiek staat te kletsen terwijl de band speelt.

Routinematig

Het publiek is dun verspreidt en komt niet voorbij de geluidstoren. Wie komt voor een nostalgische ervaring krijgt precies dat, zij het niet in de beste uitvoering. Daryll-Ann speelt routinematig en valt daarmee, voor de bezoeker die niet opzoek is naar nostalgie, dood op het strandzand. Jammer, al hoeft Daryll-Ann geen nieuwe zieltjes meer te winnen.

Nieuwe zieltjes winnen doet Birth Of Joy wel. Een paar jaar terug bezorgde het drietal voor zweet op de ramen van lokale kroegen, op tocht met de Popronde werd stad op stad met orgel en gitaar veroverd. Nu doet Birth Of Joy hetzelfde en speelt als vervanger van Mø met zweet op het tentzeil van podium twee.

Toekomst

Heb je net naar het verleden staan kijken van de Nederlandse muziek, dan staat hier de toekomst. Een toekomst die een tent van voor tot achter in beweging zet met jaren 70 geënte bluesrock, rauw direct en overweldigend. Minder overweldigend is Moddi. De Noorse singer-songwriter is te vergelijken met Damien Rice.

Nadeel is echter dat de liederensmid en zijn band niet helemaal in vorm zijn. Dankzij problemen op Schiphol is de band pas een half uur op het terrein, wat duidelijk naar voren komt in de vele rustmomenten tussen de nummers. Het haalt de vaart uit de show, waardoor mooie liederen net niet magisch kunnen worden.

Contrast

Een groot contrast met het Britse Breton, dat aansluitend de tent bij podium twee op zijn kop zet. Met Other People's Problems maakte Breton in 2012 al een van de betere platen van dat jaar, een collage van indierock, hiphop en triphop, dat een zeer uniek en eigen geluid oplevert. Een mix die nu duidelijk ook aanslaat.

De tent gaat van begin tot eind los op de energieke set van de Britten. Iets waar Interpol later op de avond niet in slaagt, ook al loopt de tent al aardig vol terwijl James Blake nog op het hoofdpodium staat te spelen. Zijn set doet het weliswaar goed aan de rand van het meer.

Gedenkwaardig

Het is meteen ook de eerste keer dat het strand voor het podium goed gevuld is. Daar waar de verwachting van tevoren wellicht is dat James Blake weg zou waaien, blijft de verstilde elektronica goed overeind. Het wordt nergens gedenkwaardig. Iets wat in een tent wellicht wel gebeurd was.

Bij Interpol is het ook duidelijk waarom de band in de tent staat: nergens gedurende de hele set staat de tent geheel vol. Met een nieuw album dat pas in september uitkomt, is de band toch even van de muziekminnende radars verdwenen. Niet geheel terecht, daar de shows van Interpol zoals altijd goed in elkaar steken.

Getrakteerd

De band speelt braaf zijn hitjes. Hitjes die Pixies nog meer heeft en waar veel van de bezoekers voor gekomen zijn, zo blijkt wanneer tegen het einde van het optreden van Interpol het publiek al rustig aan richting het hoofdpodium verdwijnt. Het publiek wordt daar getrakteerd.

Ondanks het tame Indie Cindy en ondanks het ontbreken van Kim Deal breekt Pixies het hoofdpodium van Best Kept Secret af. Al eerder op de dag was duidelijk dat de heren er zin in hadden, toen zij breed grijnzend in de platentent zaten te signeren.

Jubelmomenten

Zelfs het zwakke nieuwe werk krijgt live een energieke invulling en wanneer de klassiekers voorbij komen veranderen de laat-dertigers en veertigers voor het podium in tieners en twintigers die de jubelmomenten van hun jeugd herbeleven. Anders dan bij Daryll-Ann gaat het publiek nu wel helemaal op in de nostalgietrip.

Hoe beter een eerste festival af te sluiten dan met spierpijn van het springen op Debaser? Hoewel het programma nog lang niet afgelopen is, loopt het terrein wel rap leeg wanneer Frank Black en zijn collega's klaar zijn. Tevreden glimlachend gaat men huiswaarts of naar de tent die op het safaripark staat te wachten.