Status Quo zet in oude formatie IJsselhallen op zijn kop

Na een geslaagde reünie van de oorspronkelijke bandleden van Status Quo in Groot-Brittannië in 2013, gaf de zogenaamde Frantic Four-opstelling van de band zondag een eenmalig concert in de IJsselhallen.

Status Quo kwam in 1967 voort uit de band The Spectres, dat op zijn beurt weer een voortzetting was van het door gitarist Francis Rossi en bassist Alan Lancaster opgerichte The Scorpions.

Samen met gitarist Rick Parfitt en drummer John Coghlan groeide Status Quo uit tot een van de meest succesvolle rockbands van de jaren zeventig.

Drummer Coghlan nam in 1981 afscheid van de band en Lancaster zei in 1986 vaarwel tegen Rossi en Parfitt, die sindsdien in wisselende bezettingen tournees ondernamen en platen opnamen. Zondagavond laat de meest geliefde line-up van de 'Quo' weer iets van zich horen en zien in de IJsselhallen.

Populair

Zowel Rossi als Lancaster loopt wat moeizaam het podium op. "Alan en ik hebben gisteren een potje gevoetbald op een parkeerplaats en nu heb ik wat last van mijn knie", legt Rossi uit, waarna Lancaster opgewekt roept dat hij de wedstrijd gewonnen heeft. Ook op het podium is de oud-bassist de grote winnaar van de avond.

Rossi doet namelijk een stap terug als zanger en laat Lancaster vaak naar de microfoon grijpen, waaronder op nummers als Just Take Me, Backwater en Steamhammer-cover Junior’s Wailing. Lancaster blijkt nog goed bij stem en het wordt onmiddellijk duidelijk waarom deze samenstelling zo populair is bij fans.

Vooral nu Rossi de gelegenheid krijgt te excelleren als gitarist, waar overduidelijk zijn grootste talent ligt. Hoewel Parfitt geen briljant vocalist is, neemt ook hij enkele vocalen voor zijn rekening, onder meer zijn eigen schrijfsels Little Lady en Rain, dat als een van de meest memorabele live-uitvoeringen van de avond geldt.

Afwisseling

De heren van Status Quo gelden als de koningen van de drie-akkoordenrock, een stigma dat ze zelf louter cultiveren. Zeker met houterige uitvoeringen van de Chuck Berry-hit Bye Bye Johnny en The Doors-cover Roadhouse Blues wordt daar nadruk op gelegd. Mondharmonicaspeler Bob Young zorgt voor de nodige afwisseling.

Zonder opsmuk is Status Quo in iets meer dan een uur door zijn setlist heen, waarbij de focus ligt op het repertoire van de succesvolle liveplaat uit 1977. De liefhebbers van classic-Quo zien hun oude helden nog eenmaal gezamenlijk op de bühne met onnavolgbare versies van Forty-Five Hundred Times en Down Down.

Lees meer over:

Facebook & Twitter

Facebook & Twitter
Volg het nieuws van NU.nl/Entertainment ook op Facebook en Twitter

NUshop

Tip de redactie