De Amerikaanse band Fall Out Boy stond zaterdagavond in een half gevulde HMH in Amsterdam. De taak: bewijzen dat de comeback het wachten waard was.

De band is open en vriendelijk naar zijn fans toe, maar is zijn wilde haren verloren.

Tijdens de verleden editie van Lowlands was Fall Out Boy na lange tijd weer in Nederland te zien, met splinternieuw materiaal. Direct daarna werd de show in de HMH aangekondigd. Ondanks de ruime aanloop, is de opkomst niet zo groot.

Fall Out Boy, dat wordt geleid door bassist Pete Wentz, neemt vanavond genoegen met een tandje minder. De felle, vurige rocknummers die de band op zijn repertoire heeft staan worden strak en met plezier gespeeld, maar de tijd van de veelbesproken, onstuimige liveoptredens van de band is wellicht voorbij.

Maar liefst vier jaar kneep de Fall Out Boy er tussenuit. Na het wisselend ontvangen album Folie A Deux uit 2008 gingen de vier bandleden uiteen, maar van een break-up was nooit sprake. Vorig jaar was daar plots Save Rock And Roll, het vijfde studioalbum van de groep.

De show wordt geopend met The Phoenix, een sterk lied van de nieuwe plaat. De opening is indrukwekkend; een groot wit doek valt naar beneden, de band staat op een immense ijzeren installatie van verschillende niveaus, met over de hoofden een bivakmuts. Wat ze er precies mee willen zeggen, wordt echter niet duidelijk.

Dynamiek

Het grote ijzeren bouwwerk vormt het decor van vanavond. Drummer Andy Hurley heeft een ereplaats bovenin, waar soms zanger Patrick Stump en gitarist Joe Trohman langs rennen. In het begin van de set zit veel vaart en dynamiek, waardoor het publiek steeds enthousiaster wordt.

Het werk van de vier voorgaande albums wordt rijkelijk afgewisseld met de liedjes van Save Rock And Roll. Halverwege het optreden, als Fall Out Boy stiekem verhuist naar een akoestisch podium achterin de zaal, kan het publiek rekenen op twee oudere liedjes. De fans worden op hun wenken bediend.

Recept

Behalve het akoestische intermezzo kan het publiek rekenen op het vertrouwde recept. Frontman Patrick Stump zingt zijn partijen zuiver en helder, zweept het publiek op en geeft het woord graag aan zijn bandlid Pete Wentz. Van grote verrassingen is geen sprake.

De band heeft goede bedoelingen, maar mist toch echt venijn. Zelfs Wentz, die bekend staat om zijn energieke presentatie tijdens de live shows, het eindeloos rond tollen, springen en rennen, staat het grootste deel van de tijd netjes achter zijn microfoon. Ook is er een soort voelbare afstand tussen de vier.

Draad

Het akoestische middenstuk haalt, hoe goed de liedjes ook worden gebracht, flink wat vaart uit de set. Fall Out Boy lijkt zich dat zelf ook te beseffen en pakt vervolgens vanaf de single Dance Dance de draad weer op. Bij I Don’t Care, Thnks Fr Th Mmrs en Saturday is Fall Out Boy te zien zoals de fans de groep kennen en ook willen zien.

Dat de heren van Fall Out Boy weer samen zijn en ook nog touren is een positief feit, maar de juiste draai moet nog worden gevonden. De band gaat het zeker redden, met minder afstand tussen de bandleden, een hervonden energie en vurigheid en heel graag die rock-‘n’-roll waarover ze zelf zo mooi zingen.