Tijdens het optreden van Van Morrison in de Ziggo Dome dinsdagavond vermengt de Noord-Ierse zanger popklassiekers en recent werk tot een tijdloos en sprankelend geheel.

Van 'The Man' Morrison gaf in 2012 nog een optreden op North Sea Jazz, maar tijdens dit volwaardige concert voor een gezeteld publiek lijkt de muzikant zich beter thuis te voelen. Morrison geeft een beknopt optreden van anderhalf uur, met daarin een representatieve weergave van zijn oeuvre.

Van zijn vroege werk met rockband Them tot liedjes van zijn vorig jaar verschenen album Born To Sing: No Plan B, het komt allemaal voorbij in de goed gevulde Ziggo Dome. Met een zeer solide en wendbare groep begeleidingsmuzikanten kneedt Morrison liedjes uit haast zes decennia samen tot een massief geheel.

Het recente nummer Close Enough For Jazz lijkt als leidraad te worden gebruikt voor de opgefriste arrangementen, waarin Morrison jazz laat samensmelten met zijn typerende Keltische soul en ouderwetse R&B. Ze blijken zelfs wonderwel te werken bij karakteristieke deunen als Jackie Wilson Said en Brown Eyed Girl.

Handgebaren

De gesofisticeerde vertolkingen van popklassiekers die de revue passeren laten vooral de serieuze kant van Van Morrison zien, die zijn muzikanten zelfs op het podium aanwijzingen geeft over bepaalde partijen. Waar James Brown dat al zingend deed, heeft Morrison aan een paar handgebaren vaak al genoeg.

Het dirigeren van de zanger resulteert in smaakvolle liveversies van onder meer Moon Dance en Bright Side Of The Road, terwijl de fans van het stevigere materiaal aan hun trekken komen met Here Comes The Night en Real, Real Gone. Met Gloria als denderende uitsmijter weet Morrison het publiek zelfs uit de stoelen te krijgen.