De gloriedagen van de Schotse band Simple Minds liggen al ruim twintig jaar achter ons, maar tijdens een concert in de HMH te Amsterdam wordt daar gretig op teruggegrepen.

De groep rond de vriendelijk ogende frontman Jim Kerr is nooit lang weggeweest uit Nederland. Simple Minds was hier altijd al geliefd. Misschien niet direct vanaf de experimentele beginjaren, maar niet veel later bloeide er alsnog een langdurige verhouding op tussen de Schotten en het Nederlandse publiek.

Met twee achtereenvolgende concerten in de HMH lijkt het erop dat Nederland nog altijd niet is uitgekeken op Simple Minds. Wederom worden de grootste hits van stal gehaald, met bijna louter materiaal uit de jaren 80. Menigeen zal het erover eens zijn dat de band in dit decennium zijn beste werk afleverde.

Die liedjes worden dertig jaar na dato nog met vuur gebracht door de groep. Zanger Jim Kerr gaat zelfs geregeld door de knieën om zijn toewijding aan de hits van weleer te tonen. Anders dan veel andere golden-oldiesacts bevat Simple Minds nog veel leden uit de bekendste bezetting.

Hulp

Vocaal doet Kerr het nog prima, al moet hij even warm draaien. Een voortreffelijke achtergrondzangeres helpt hem daarbij, met name tijdens All The Things She Said, waarin zij grote delen van het refrein voor haar rekening neemt. In de latere nummers kan hij het prima alleen af en soms roept hij de hulp van het publiek in.

Behalve een paar fanfavorieten als Hunter And The Hunted, The American en See The Lights rollen er enkel dikke hits uit de speakers bij het concert van Simple Minds. Zo passeren in hoog tempo prijsnummers Promised You A Miracle, Glittering Prize en een hele strakke uitvoering van Theme For Great Cities.

Inspiratiebron

De synthesizergeluiden van toetsenist Andy Gillespie (een relatief nieuw lid van de band) klinken vooral in het laatst genoemde nummer vol en kraakhelder, al profiteren ook Love Song en Someone, Somewhere In Summertime van zijn instrumentatie. Hij heeft goed begrepen dat Kraftwerk een vroegere inspiratiebron was.

De ultieme klassieker is natuurlijk Don't You (Forget About Me), dat aanvankelijk was bedoeld voor Billy Idol. Het is goed voor de nodige publieksparticipatie. Even lijkt het alsof een hele generatie die in 1985 de film The Breakfast Club (met dit nummer onder de aftiteling) in de bioscoop zag hier met gebalde vuisten in de lucht staat.