De Britse band Editors trad maandagavond op in de Gashouder te Amsterdam en zette, zonder zich al te veel in te spannen, een overtuigende show neer.

"Dit is ons eenjarig jubileum", zo sprak Editors-frontman Tom Smith afgelopen weekend tijdens de show waarmee Editors Werchter afsloot. Het was niet zomaar een uitspraak. Smith doelde met die woorden niet alleen op het feit dat de band een jaar geleden voor het eerst in de nieuwe opstelling speelde.

Het onderstreept ook nog maar eens dat de band bijna niet meer had bestaan. Het was die Werchter-show, een jaar geleden als headliner op de zaterdag en tevens een van de grootste shows die de band tot op dat moment gespeeld had, die Editors inspireerde om de boel weer op te pikken.

Getergd

Gitarist Chris Urbanowicz had de band verlaten en de overgebleven leden zagen het niet meer zitten. Het leverde een van de beste shows van dat jaar op, met een even getergd als overtuigend Editors, dat elk nummer op geweldige wijze vertolkte.

Maar zo goed als het toen was, wordt het in Amsterdam geen moment. Daarvoor is de Gashouder veel te kil, is het oneerbiedige publiek te rumoerig en ontbreekt het de Britten aan de gedrevenheid die ze live zo goed maakt. Hier staat tegenover dat vierde plaat The Weight Of Your Love zo langzamerhand steeds meer op zijn plek valt.

Bijdragen

Iets waar de sterke uitvoeringen van onder meer Formaldehyde, het semi-akoestische The Phone Book en single A Ton Of Love – al vroeg in de set gebracht -  een nodig deel aan bijdragen. Met de setlist van het optreden is sowieso weinig mis.

Het siert Editors dat ze nummers van de, door velen zo bekritiseerde, derde plaat niet links laten liggen, maar doodleuk gebruiken om naar de toegift toe te werken. Terecht, want daar lenen titeltrack In This Light And On This Evening en Eat Raw Meat = Blood Drool zich uitstekend voor.

Tenietdoen

Smith opent die toegift in zijn eentje met een akoestische versie van Nothing en hoe sterk hij dat ook doet, de kwaliteit van dat nummer (grotendeels gedragen door enkele prachtige strijkers) wordt daarmee tenietgedaan. De band rekt de boel bij afsluiter Papillon, een van de weinige tracks op de setlist waarbij echt een tandje bij wordt geschakeld.

Het is tekenend voor het optreden van Editors, dat zonder zich al te veel in te spannen een overtuigende show neer zet. Maar in oktober, wanneer zo’n zeventienduizend man in de Ziggo Dome bijeen komen om de band aan het werk te zien, mag er toch wel wat meer venijn in het optreden zitten.