De befaamde rockopera Quadrophenia van The Who is inmiddels veertig jaar oud en de band viert dat door middel van een tournee, waarbij vrijdagavond de Ziggo Dome aangedaan werd.

De laatste keer dat zanger Roger Daltrey en gitarist Pete Townshend in Nederland te zien waren, was in de Rotterdamse Ahoy, in juni 2007. Ook is het alweer de derde keer dat The Who op tournee gaat met het meesterwerk Quadrophenia, dat in 1973 werd uitgebracht.

Quadrophenia gaat over de einzelgänger Jimmy, een jongen met een gespleten persoonlijkheid die graag deel uit wil maken van een slinkende subcultuur. Aangekomen in de badplaats Brighton is de protagonist zo uit het veld geslagen dat hij met het idee speelt zichzelf in zee te verdrinken.

Slingerend

De integrale uitvoering van Quadrophenia neemt anderhalf uur in beslag van de ruim twee uur durende show van The Who, die na het inleidende I Am The Sea van start gaat met een microfoon slingerende Roger Daltrey tijdens The Real Me. Townshend zwaait wild met zijn gitaar, alsof het weer 1973 is.

De heren lijken er niet bij stil te staan dat er inmiddels veertig jaar verstreken zijn, al kan dat niet geheel onopgemerkt blijven. Daltrey is nog goed bij stem, hoewel hij er een paar keer flink naast zit vocaal. Ook het gemis van drummer Keith Moon en bassist John Entwistle is na al die tijd nog voelbaar.

Pompeus

Nu hebben Daltrey en Townshend uitstekende vervangers gevonden in Scott Devours (op zijn beurt weer invaller voor Zak Starkey, zoon van Ringo Starr) en Pino Palladino, aangevuld met nog diverse instrumentalisten. Met een elftal aan muzikanten op het podium is het geluid vol, robuust en pompeus.

Townsends broer Simon, die de rol van slaggitarist vervult, verzorgt de vocalen op The Dirty Jobs, terwijl Keith Moon via een videoscherm zijn partijen zingt op Bell Boy. Iets soortgelijks wordt gedaan met een uitvoerige bassolo van Entwistle op de hitsingle 5.15.

Archiefbeelden

Nadat The Who zich door Quadrophenia heen heeft gewerkt, vergezeld van diverse archiefbeelden en graphics op de videoschermen, komt de groep toe aan een handvol hits afkomstig van andere albums. Zo wordt een vlammende versie van Pinball Wizard uit de rockopera Tommy vertolkt.

Met de nodige ijdeltuiterij van Daltrey en Townshend, met name tijdens rockklassiekers als Baba O’Riley en Who Are You, zet The Who een glorieuze rockshow neer, die geheel past bij de deuntjes van deze muzikale krachtpatsers. Dat staat haaks op de akoestische afsluiter Tea & Theatre.