Afgelopen jaar stond Wes Borland nog met zijn eigen band Black Light Burns in Nederland, maar deze zomer tourt hij weer met Limp Bizkit door Europa. "Ik heb het gevoel dat ik alles nu moet doen", vertelt hij aan NU.nl.

"Op een bepaald moment voel je de klok toch tikken. Hoe lang kan ik dit nog doen? Hoe lang kan ik nog op een podium staan zonder dat het gênant wordt of ik er überhaupt niet meer in staat toe ben? Niet dat ik eraan denk om te stoppen, maar het kan niet eeuwig zo doorgaan."

Borland is vooral bekend als gitarist van de Amerikaanse nu-metalband Limp Bizkit en zijn extraverte podiumpresentatie, waardoor hij de blikvanger van de band is. "Dat blijf ik ook zeker doen. Mensen noemen dat wel eens kinderachtig, maar daar ben ik het absoluut niet mee eens."

"De manier waarop ik mij kleed en beschilder tijdens de shows is kunst en heeft niets te maken met een of ander clownesk verkleedpartijtje. Het vervreemdt me van het publiek en zorgt ervoor dat de shows voor mij - maar ook voor hen veel intenser worden. Het is wat lastig uit te leggen, maar het zorgt zeker voor een extra dimensie."

Emoties

Borland sloot zich in 2004 weer aan bij Limp Bizkit, nadat hij de band drie jaar eerder de rug toekeerde, onder meer door een ruzie met frontman Fred Durst. "Uiteindelijk hebben we besloten dat we niets meer hoefden uit te praten, maar alles gewoon moesten vergeten. We zijn weer met een schone lei begonnen."

"In het verleden zijn er een aantal dingen voorgevallen die we tot in de eeuwigheid boven elkaars hoofd hadden kunnen houden, maar wie schiet daar iets mee op? Nu zijn we zowaar weer vrienden geworden. Toen waren we veel jonger, was er veel meer drank en gedoe en dan kunnen de emoties hoog oplopen."

Zanger

Tegenwoordig doet Borland het dan ook een stukje rustiger aan, al is het alleen al omdat hij letterlijk geen tijd meer voor gefeest heeft dankzij zijn talloze zijprojecten. De meest prominente daarvan is Black Light Burns, de band die hij in 2005 oprichtte en waarvan inmiddels drie albums in de schappen liggen.

"Het was voor mij ontzettend moeilijk om ineens het middelpunt van de belangstelling te zijn”, vertelt hij. "Maar juist doordat ik niet zo ervaren ben als zanger en frontman heeft dat project iets heel erg puurs. Ik ben ook niet de beste zanger, maar geef wel alles wat ik heb. Dat horen mensen hopelijk. De emoties zijn wel echt namelijk."

Maaiveld

"De band wordt ook veel beter ontvangen dan ik aanvankelijk gedacht had. Natuurlijk vind ik het nog steeds te gek om met Limp Bizkit te spelen, maar de beleving is heel erg anders. Tegelijkertijd zorgt Black Light Burns ervoor dat ik mij gelukkig prijs met Bizkit en de grote podia en festivals waar we mogen spelen."

"Het is een rare gewaarwording om het ene moment in een club voor een paar honderd man te spelen en het volgende op een festival voor tienduizenden fans. Maar dat zorgt er wel voor dat ik steeds creatiever word. Zeker in deze tijd moet je alle zeilen bijzetten om boven het maaiveld uit te steken. Vooralsnog lijkt dat met alle projecten te lukken."