Het is de Amerikaanse gitarist Joe Bonamassa gelukt ver van tevoren twee avonden achter elkaar in de Heineken Music Hall (HMH) uit te verkopen. NU.nl was erbij op de vrijdag.

Zonder hits heeft de 35-jarige bluesrocker op eigen kracht een fanbasis opgebouwd door steevast elk jaar met een of twee kwaliteitsreleases te komen.

Spelen in uitverkochte zalen is hem ook allang niet meer vreemd, met als persoonlijk hoogtepunt de Royal Albert Hall in Londen. Twee avonden achter elkaar in de Amsterdamse bierhal is echter ook niet mis.

Stoelen

Het komt zelden voor dat er in de HMH stoelen klaarstaan op de vloer. Dat was eerder deze maand bij Simply Red-zanger Hucknall en nu bij Bonamassa. Zijn publiek komt niet voor een wilde gitaaravond, maar wil vooral sfeervolle bluesmuziek horen.

Bonamassa heeft een indrukwekkend repertoire opgebouwd. Deze avond horen we vooral materiaal van zijn meest recente albums, zoals Driving towards the daylight en Dust Bowl. Nummers die wat netter en deftiger in elkaar zitten dan de rauwe, pure blues uit zijn beginjaren.

Ook de gitarist zelf heeft een aantal jaar geleden een make-over ondergaan. Op aanraden van zijn vaste producer Kevin Shirley, die hem voorheen maar een lapzwans vond, staat hij nu steevast strak in het pak op het podium.

Akoustisch

Het optreden begint zeer ingetogen met een akoestische set. De eerste 25 minuten worden gebruikt om zijn nieuwe live-cd An Acoustic evening at the Vienna Opera House te promoten. De kille HMH krijgt op deze manier een warme sfeer.

De elektrische gitaar wordt van stal gehaald voor wat meer pit in de show. Vooral Dust Bowl en Dislocated Boy komen goed uit de verf. Zo tegen de drumsolo aan wordt het publiek getrakteerd op de meer uitbundige nummers van Bonamassa.

Desondanks blijft het publiek ademloos toekijken om alleen op de correcte momenten te applaudisseren. Voor de rest blijft het muisstil, zoals bij de akoustische set.

ZZ Top

Het concert wordt beëindigd met een spetterende uitvoering van The Ballad of John Henry. Voor de encore kiest de gitarist voor de klassieker Asking Around for you, om daarna te eindigen met ZZ Top's Just Got Paid (met onder meer flarden van Whitesnake's Still of the Night) en Led Zeppelin's Dazed And Confused.

Bonamassa's gitaarspel is vlekkeloos als altijd en toont zich een ware professional. Hij voelt zich vereerd om twee keer voor een volle HMH te mogen staan. Maar je kan de zaal niet ideaal noemen voor zijn muziek.

Aankleding

Bij een concert waar je moet zitten, hoort bijvoorbeeld een mooie aankleding van het decor. Dat heeft de HMH, vooral bedoeld voor pop- en rockconcerten, simpelweg niet.

Ook Bonamassa heeft niet de meest spetterende show bij zich. Zijn band is effectief genoeg voor een onderhoudend optreden, maar een volgende keer kan hij beter weer naar Carré gaan in zijn geliefde Amsterdam.