In september was The Darkness nog te zien als voorprogramma van Lady Gaga in Ziggo Dome. Woensdagavond pakken ze uit in Paradiso met de vertrouwde ingrediënten: catsuits, gitaren, rockclichés en humor.

Het doorbraakalbum van The Darkness, Permission To Land, werd tien jaar geleden uitgebracht en verkocht meer dan anderhalf miljoen exemplaren. Daarna werd het relatief stil rond de band, ondanks het feit dat zanger Justin Hawkins nog wel eens in het nieuws kwam voor zijn heftige drugsgebruik.

Na een redelijk onopgemerkt tweede album vond de beloofde terugkeer plaats in 2012, toen vriend en vijand werd verrast met de plaat Hot Cakes. The Darkness was herrezen en daarmee groeiden ook de verwachtingen voor de liveshows, overigens altijd het sterkste punt van de band.

Blikvanger

En dat blijkt ook wanneer Paradiso getuige is van de ultieme rockshow, die tot in de puntjes is uitgedacht en alle clichés uit het genre opsomt. Te beginnen met de karakteristieke outfits van de vier bandleden, met als grootste blikvanger natuurlijk de niets verhullende catsuit van Hawkins.

Dat wordt aangevuld met krachtige dubbele gitaarsolo’s, acrobatische stunten en vlotte interactie met het publiek. De vraag of The Darkness andere glam- en hardrockbands uit de zeventiger jaren nu belachelijk maakt of daar juist ontzag voor heeft, doet er eigenlijk niet toe.

Meezingers

Naast nieuwe nummers als Nothing’s Gonna Stop Us en Every Inch Of You zijn het vooral de singles van het debuut die met overtuiging worden gespeeld. Love Is Only A Feeling, Growing On Me en I Believe In A Thing Called Love zijn inmiddels uitgegroeid tot regelrechte meezingers.

Na een korte toegift, waarbij ook een hardrockversie van Radioheads Street Spirit (Fade Out) wordt gespeeld die de plank helaas nét misslaat, houdt The Darkness het voor gezien. Nog één rondje op de schouders van een fan door het publiek, voordat Justin Hawkins en zijn bandleden een joelende menigte achterlaten.

Grenzen

Het blijft vreemd om de meest onoriginele rocktrucs en clichés voorbij te zien komen in een concert dat verre van het gemiddelde afligt. En hoe serieus moeten we dat nemen? Het is in ieder geval zeker dat The Darkness de grenzen graag opzoekt en daar prima mee weg komt.

Hoe pretentieus de gitaarsolo’s ook zijn en hoe stuitend die catsuit ook is: The Darkness wint met ieder nummer meer sympathie en respect. Na de hoogtijdagen van Queen, AC/DC en Led Zeppelin is er in ieder geval nog één band die het beste van die drie kan combineren. Entertainment, gitaargeweld en bravoure.