Publiek 013 neuriet massaal mee met Kris Kristofferson

TILBURG – Zijn meest recente album heeft de titel Feeling Mortal meegekregen, maar de 76-jarige zanger Kris Kristofferson maakte zondag in 013 in Tilburg desondanks niet de indruk op het punt te staan in te storten.

Integendeel, de liedschrijver fietste in prettig tempo door zijn repertoire. Eerst is het echter de beurt aan de opkomende Zeeuwse troubadour Broeder Dieleman om het grote podium van 013 te beklimmen. Al dan niet gesteund door de vocalen van zijn vrouwelijke compagnon slaagt de jonge dialectzanger en snarenplukker er al snel in het publiek voor zich in te nemen.

Dat heeft zeker niet in de laatste plaats te maken met zijn zwarte gevoel voor humor. "Dit nummer gaat over een lokale begraafplaats waar je de graven nog met de hand moest delven. Het is tevens een lied over kerstmis", meldt hij laconiek bij wijze van introductie op een stemmig eigen werkstukje.

Ter hoogte van het afsluitende nummer, dat hij ten einde zich te ontworstelen aan zijn gereformeerd vrijgemaakte achtergrond vrolijk genoeg aan Maria gewijd heeft (Onze Lieve Vrouw Van De Polder), krijgt hij dan ook zowaar een aanzienlijk deel van de aanwezigen zover de slotzin "laat ons niet alleen" mee te zingen: een klein mirakel.

Wachten

Daarna is het wachten op Kris Kristofferson, hetgeen getuige het ongedurige geklap dat op een gegeven moment in de voorste regionen van de zaal uitbreekt door velen als te lang wordt ervaren. Zodra de levende legende echter op het podium verschijnt, trakteert hij het publiek meteen op een rijtje klassiekers.

Hieronder Darby's Castle, Me And Bobby McGee en Help Me Make It Through The Night. Nu is Kristofferson zoals bekend nooit de meest begaafde zanger geweest: een omstandigheid die vast minstens gedeeltelijk verklaart waarom hij in zijn leven meer succes heeft geoogst als liedschrijver dan als performer.

Veteraan

Wat hij echter wel in ongekend ruime mate heeft (en in tegenstelling tot zijn stem ook niet wordt aangetast door leeftijd) is charisma, waardoor hij de zaal onmiddellijk voor zich inneemt. Om het tot in detail uitschrijven van een setlist heeft de veteraan zich naar het zich laat aanzien niet bekommerd.

Eerder lijkt hij liedjes vaak te beginnen en te beëindigen zoals het hem invalt, terwijl hij er ook niet voor terugschrikt tijdens het spelen van nummers commentaar te leveren op zijn eigen teksten. Het wekt allemaal een ontspannen indruk, zonder dat het concert daarmee richtingloos wordt.

Afwisseling

Er zit namelijk in grote lijnen wel een opbouw in het optreden, inclusief een vooraf ingeplande reeks duetten met zijn zingende en banjospelende dochter Kelly, die de performance de nodige afwisseling verschaffen. Typisch is trouwens wel dat vader Kristofferson even een nummer inzet dat dochterlief niet kent.

Maar dergelijke misverstanden maken de performance alleen maar levendiger. Uiteindelijk passeren ook onvermijdelijke stukken als Sunday Mornin' Comin' Down, The Silver Tongued Devil And I en For The Good Times de revue, veelal op zachte toon meegezongen door het publiek.

Ontstemd

Bij de toegiften (waaronder een verzoek van een bezoeker Casey's Last Ride) komt Kelly nog even om de hoek kijken en het gedoodverfde slotlied Why Me mede tot een goed einde brengen. Tegen die tijd lijkt Kristoffersons gitaar al aardig ontstemd.

Wat overigens net als alle foutjes gedurende de voorafgaande set niemand schijnt te deren. Dat hoeft ook niet, want in de woorden van de man zelf: "the heart is all that matters in the end" - en dat hart klinkt luid en duidelijk door iedere zuivere en valse noot van dit concert.

Lees meer over:

Facebook & Twitter

Facebook & Twitter
Volg het nieuws van NU.nl/Entertainment ook op Facebook en Twitter

NUwerk

Tip de redactie