AMSTERDAM - Sommige artiesten gaan voor altijd gebukt onder de wereldhit die ze zo groot maakte, maar die tevens een abrupt einde betekende voor enig toekomstig succes. Het lijkt er heel erg op alsof ook Gotye hieraan ten prooi valt.

Alweer in september 2011 verscheen het album Making Mirrors van de Australische Belg, met daarop de doorbraaksingle Somebody That I Used To Know als duet met de Australische popzangeres Kimbra. Een prachtig liedje met echo’s van Sting en Peter Gabriel, dat in de maanden erna in gestaag tempo de hele wereld veroverde.

Een goed jaar na de release kunnen we Somebody That I Used To Know tot een popklassieker bestempelen. De andere nummers op Gotye’s repertoire, hoe sterk ze ook zijn, lijken niet uit de schaduw van die monsterhit te kunnen treden. Radiostations blijven eveneens krampachtig vasthouden aan dat ene nummer.

Enkel Somebody That I Used To Know is echter niet genoeg om een grote fanschare op te bouwen, zo blijkt tijdens zijn concert in de HMH in Amsterdam. Er zijn grote lege ruimtes in de zaal en links vooraan kunnen verlate concertbezoekers zelfs nog een uitstekende plek bemachtigen om het tweede optreden van Gotye dit jaar te aanschouwen.

Verdekt

Gedurende het openingsnummer van Gotye, na twee weinig enthousiast ontvangen voorprogramma’s, lijkt een groot deel van het publiek niet eens te weten welk van de heren op het podium nu eigenlijk Wally De Backer, alias Gotye, is. Hij staat dan ook wat verdekt opgesteld, maar zijn stem klinkt onmiddellijk herkenbaar en prettig in de oren.

Het is hem vergeven dat hij af en toe wat teksten lijkt op te lepelen uit een mapje met songteksten, hoewel het wat eigenaardig is voor een jonge artiest met slechts drie langspelers, terwijl de nadruk in de HMH ook nog eens op Making Mirrors ligt. Er worden zeer aangename uitvoeringen van nummers als Eyes Wide Open en Easy Way Out gebracht.

Stoïcijns

Toch schort er nog een boel aan de show van Gotye. Te beginnen met de omvang van de zaal, waar De Backer en consorten zich weinig raad mee lijken te weten. De muzikanten onderling hebben duidelijk pret, maar dat slaat geen enkel moment over naar het wat stoïcijns voor zich uit kijkende publiek. Er is gewoonweg geen klik.

Dat is de toeschouwers overigens geenszins aan te rekenen, zelfs degenen die wel enkel voor die ene hit komen. De opbouw van de show deugt voor geen meter en de overgangen tussen de nummers nemen te veel tijd in beslag. Somebody That I Used To Know is een verplicht nummertje, maar Gotye heeft enkel aan zijn wereldhit niet genoeg om de avond te redden.