AMSTERDAM - De laatste keer dat Joe Jackson in Nederland te zien was, was dat met een slechts tweekoppige begeleidingsband, maar vrijdag nam hij meer muzikanten mee op sleeptouw tijdens zijn uitverkochte show in de Melkweg.

Joe Jackson flirtte al vroeg in zijn carrière met jazz en bigbandmuziek, zelfs toen dat niet echt hip was. Neem zijn album Jumpin’ Jive uit 1981, dat een jaar later werd opgevolgd door het uiterst succesvolle Night And Day, waarop jazzklanken op subtiele wijze samensmolten met eigentijdse pop en new wave. Maar de jazz bleef er altijd.

Niet geheel verwonderlijk, daar één van Jacksons voorbeelden jazzgrootheid Duke Ellington is. Verleden zomer verscheen zelfs een album geheel gewijd aan Ellington, met als titel The Duke. Het concert van Joe Jackson in de Melkweg staat volledig in het teken van dat oeuvre, waarbij veel nummers met de grootste precisie van plaat worden nagebootst.

Het enige dat ontbreekt, zijn de befaamde gastmuzikanten en -vocalisten die op The Duke te horen zijn. Met uitzondering van Lilian Vieira althans, want de zangeres van de populaire jazzband Zuco 103 komt speciaal opdraven om wederom samen met Jacksons band een medley (bestaande uit Perdido en Satin Doll) te vertolken.

Schik

Het is slechts één van de vele fijne momenten tijdens het bijna twee uur durende concert. De band musiceert met zichtbaar genot en ook Jackson zelf heeft er duidelijk schik in. Hij weet zijn liefde voor dit repertoire met enthousiasme over te brengen, al heeft beslist niet iedereen in het publiek oren naar de stokoude jazznummers.

Daar komt verandering in zodra Joe Jackson een nummer uit eigen koker ten gehore brengt. Met zijn intieme uitvoering van het wonderschone Be My Number Two weet de zanger zelfs de druk converserende meute in het achterste gedeelte van de popzaal onmiddellijk stil te krijgen. Het is duidelijk; men komt vooral voor de hits.

Swingend

En die schotelt Jackson zijn publiek dan ook zeker voor, zij het afgewisseld met veel werk van The Duke. Zo komen tussen de Ellington-stukken door onder meer Steppin’ Out, Stranger Than Fiction, het autobiografische Hometown en swingende versies van You Can’t Get What You Want (Till You Know What You Want) en Another World voorbij.

Toch wordt het geen Greatest Hits-show, want Jacksons favoriete jazznummers vormen het uitgangspunt. Zijn eigen werk sluit er prima bij aan, zelfs een uitgeklede versie van Is She Really Going Out With Him, met enkel bas, slagwerk, accordeon en tuba. Één songtitel is deze avond zonder meer waar: It Don’t Mean A Thing (If It Ain’t Got That Swing).