ARNHEM - Reggaemuziek uitgevoerd met een symfonieorkest is op papier niet zo’n aanlokkelijk idee, maar de heren van Doe Maar weten in het Gelredome een perfecte middenweg te vinden met diens geliefde repertoire.

Na Marco Borsato, Paul de Leeuw, Diana Ross, Lionel Ritchie, Sting en vorig jaar Nick & Simon is het ditmaal Doe Maar die zijn hits van orkestrale arrangementen voorziet. In aanloop naar deze editie van Symphonica In Rosso brak zowaar het Doe Maar-virus opnieuw uit, alhoewel niet zo hevig en koortsachtig als dat in de jaren tachtig was.

Wie reeds eerder spectaculaire edities van Symphonica In Rosso heeft meegemaakt, denkt bij de relatief minimalistische show van Doe Maar wellicht: Is dit alles? Los van veel zwart-wit videobeelden en een enkel trucje met de lichtinstallatie gebeurt er visueel eigenlijk bijzonder weinig. We zien vooral de muzikanten hun liedjes spelen.

Maar in het geval van Doe Maar is dat meer dan genoeg. De enige keer dat er echt iets ludieks plaatsvindt, is wanneer Doe Maar met oude nederpophelden Het Goede Doel, Erik Mesie (Toontje Lager), Frank Boeijen en Nol Havens (VOF De Kunst) Nederlandstalige krakers vertolkt op een klein podiumpje dat zich voortbeweegt tussen het publiek door.

Showelement

Het zijn wat povere uitvoeringen, maar gezellig is het des te meer. Het showelement is dit jaar wat naar de achtergrond geschoven en de gebruikelijke muzikale bombast ontbreekt eveneens. Geen zwaar aangezette bewerkingen dus van 1 Nacht Alleen of Smoorverliefd, maar juist luchtige versies van hits als Pa, Is Dit Alles en 32 Jaar.

Guido’s Orchestra wordt vooral functioneel ingezet en overheerst nergens. De strijkers zijn subtiel en zorgen voor frisse accenten, terwijl de blazerssectie de nummers soms wat puntiger en robuuster maakt. Bezoekers worden nergens overrompeld door het orkest. Doe Maar imponeert gewoonweg met de kwaliteit van zijn songmateriaal.

Nederwiet

Dat de liedjes van Doe Maar, hoewel ze zo nadrukkelijk bij een specifiek tijdvak behoren, beslist tijdloos zijn, blijkt maar weer eens. De band draait niet louter zijn hits af, want ook werk van de studioalbums (zoals onlangs verzameld in De Doos Van Doe Maar) passeert de revue. Uiteraard is Joost Belinfante van de partij, die met groot plezier zijn lijflied Nederwiet uitvoert.

Ook Henny Vrienten, Ernst Jansz, Jan Hendriks en René van Collem staan met duidelijk plezier op het podium, getuige de prettige interactie. De heren stralen een zekere gretigheid uit die je vooral bij jonge(re) muzikanten ziet, met als gevolg dat het concert van Doe Maar boven het concept uitstijgt. Geen Symphonica In Rosso, maar Symphonica in groen en roze.