AMSTERDAM - Zaterdagavond gaf de Limburgse punkband Heideroosjes zijn laatste concert op Nederlandse bodem in een uitverkochte Melkweg in Amsterdam. Het vrijwel complete verleden van de band werd hierbij aangehaald.

Al sinds de oprichting in 1989 is de uit Horst afkomstige band Heideroosjes een in het oog springende verschijning. Vernoemd naar een sketch van Urbanus, verwerft het kwartet uit de Peel midden jaren negentig landelijke beroemdheid. Ook in het buitenland is de band succesvol, al blijven de Limburgers trouw aan hun roots.

Behalve zanger Marco Roelofs zijn dan ook nog alle bandleden woonachtig in het zuiden des lands. Het afscheidsconcert van Heideroosjes vindt echter plaats in de nieuwe thuishaven van Roelofs, Amsterdam, in het eerste poppodium in de Randstad waar de punkers ooit te bewonderen waren.

De Melkweg is straks uitverkocht tijdens dit laatste concert, zelfs al heeft de groep het afgelopen jaar een zeer omvangrijke tournee ondernomen en wellicht meer grote shows dan ooit gespeeld in ons land. Toch is de sfeer bij dit passende slot van het onwaarschijnlijke succesverhaal dat startte in een kippenhok al voor aanvang anders dan gebruikelijk.

Film

De fans zijn vrolijk en kijken reikhalzend uit naar de show die komen gaat, maar tevens is het besef dat dit de aller laatste keer Heideroosjes is zonder meer voelbaar. Journalist Leon Verdonschot komt voor aanvang van het concert even met een cameraman het podium op en vertelt dat hij een film maakt over de band.

Vervolgens wordt er een scherm over het podium uitgerold, waarop een introductiefilmpje te zien is. Hierin loopt een rouwende Urbanus vanuit zijn woonplaats in Vlaanderen naar Horst en knielt neer bij het graf van de band. Meteen daarna trapt het viertal zijn slotshow af met diens gebruikelijke ongebreidelde energie.

Levenswerk

Gedurende deze avond ziet het publiek de band zoals die het afgelopen jaar weer op het podium stond; gretig, vol levenslust en ongekend fel. Dat is in recente jaren wel eens anders geweest, maar het naderende einde van het levenswerk van de muzikanten uit Horst lijkt het traag uitdovende vuur weer te hebben aangewakkerd.

De fans reageren op gepaste wijze. Mosh- en circlepits van behoorlijke omvang razen door de Melkweg, terwijl ook stagedivers en crowdsurfers vanavond vrij spel hebben. Liedjes als Listen To The Pope, Ik Wil Niks, We’re All Fucked Up, Tering Tyfus Takketrut en Lekker Belangrijk klinken weer net zo gemeend als toen ze pas werden geschreven.

Smaakvol

Van het nieuwe album Cease-Fire wordt de smaakvolle Stef Bos-cover Tussen De Liefde En De Leegte gespeeld, maar verder is het vooral oud en vertrouwd werk dat de klok slaat. Behalve lollige punkhits als Punica, Klapvee!, Sjonnie & Anita, Damclub Hooligan en Goede Tijden, Slechte Tijden, wagen de heren zich ook aan hun serieuzere materiaal.

Het heftige Fistfuckparty At 701 bijvoorbeeld, dat volgens de frontman weer actueel is na de vervroegde vrijlating van Michelle Martin. Los daarvan is het vooral een feestelijk afscheid, met een paar intense en emotionele momenten. Bovenal is het de viering van een vriendschap die stand bleef houden nadat de jeugddromen verwerkelijkt werden. Tot hier en niet verder.