AMSTERDAM - Bijna vier jaar na zijn laatste bezoek keert Sigur Rós voor twee concerten terug naar Amsterdam. Paradiso krijgt dinsdagavond een magische en intense show voorgeschoteld, waarbij grote verrassingen uit blijven.

De onberispelijke livereputatie van de band uit IJsland zorgt er dinsdagavond voor dat de verwachtingen hooggespannen zijn. Vanaf het moment dat frontman Jónsi Birgisson en zijn tien bandleden het podium betreden, kijkt het publiek geconcentreerd en haast gehypnotiseerd toe. In de twee uur die volgen kiest Sigur Rós voor een interessante verzameling liedjes.

De band put verrassend genoeg vooral uit oud materiaal, afkomstig van albums als Agaetis Byrjun en Takk…, dus voor de fans die de band al een tijdje volgen ontpopt zich een droomsetlist die overtuigend wordt gespeeld.

De magie die een concert van Sigur Rós met zich meedraagt zit verstopt in heel veel dingen. Zo zijn er schitterende visualisaties te zien op de muren naast het podium, minutenlange uithalen van Birgisson en de dreunende baspartijen van Georg Hólm die tot op het bot voelbaar zijn.

Emoties

Het geluid dat de fragiele frontman Birgisson soms creeërt samen met strijkers, blazers en zijn eigen ongekende stemgeluid, overspoelt het publiek op zowel verstilde momenten als tijdens krachtige geluidsmuren. Soms is het dan ook zoeken naar de juiste emoties.

Bij deze band valt iedere noot, slag of beweging precies op zijn plek. De bandleden spelen griezelig nauwkeurig, zonder een blik met elkaar te wisselen. De dynamiek binnen de slepende liedjes, een sterkte die Sigur Rós als geen ander eigen is, komt live nog beter uit de voeten.

Lachen

De geoliede muzikantenmachine achter Sigór Ros blijft even haperen als in de toegift een nummer wordt ingezet dat al is gespeeld. Het lied wordt stopgezet en de stevige greep van Sigur Rós versoepelt; een teken voor het publiek om tussen alle emoties en kippenvelmomenten door toch even te lachen.

Vreemd genoeg redt dat korte moment van menselijkheid en interactie de show van Sigur Rós van dat ene tikkeltje saaiheid en dat statische en afstandelijke gevoel dat op sommige momenten om de hoek komt kijken. Met afsluiters Glósóli en Popplagid wordt een intens en toch zeker memorabel concert afgesloten.