ROTTERDAM - De 37e editie van North Sea Jazz krijgt een passend slot met fenomenale optredens van onder meer Kyteman, Tony Bennett, Janelle Monae en D’Angelo, wiens optreden veel te laat van start gaat.

Met een kleine 70.000 bezoekers over drie dagen verspreid, mag North Sea Jazz 2012 met recht een succes genoemd worden. Over de gehele breedte had het jazzfestival in Rotterdam dan ook een uitstekend affiche met klinkende namen en zelfs een enkele genreoverstijgende legende, zoals de 85-jarige Tony Bennett.

Voor aanvang van zijn concert op North Sea Jazz, laat Bennett eerst zijn dochter Antonia een paar nummers zingen. Leuk en aardig, al zit niemand erop te wachten. Het publiek komt voor de oude Bennett, die minstens zo vitaal op de bühne staat als zijn 38-jarige dochter. Tony Bennett is een ware showman, een humorist en een charmeur.

Waar veel vocalisten op leeftijd slijtage aan hun instrument ondervinden, heeft Bennett juist een prettige gerijpte stem. Nergens klinkt hij doorleefd of uitgeblust. In tegenstelling zelfs; Bennett zit vol levensvreugde en dat genot straalt hij in alles uit. Zelfs zonder zijn weergaloze begeleidingsorkest is Tony Bennett nog altijd heer en meester van het American Songbook.

The Kyteman Orchestra

Groots, meeslepend en soms een tikkie pretentieus, maar steeds toegankelijk: The Kyteman Orchestra laveert tussen pop en Wagneriaans klassiek. Ook horen we Kytemans voorliefde voor hiphop terug, via verschillende vocalisten. De een minder goed dan de ander. Deze epische tour de force laat een gemengde indruk achter.

Enerzijds wordt het publiek weggeblazen door de bombast en de daarvoor niet heel erg geschikte akoestiek in de Maaszaal, anderzijds staat daar een innemende Colin ‘Kyteman’ Benders, wiens vindingrijkheid en originaliteit de weegschaal naar de positieve zijde over laat slaan. Soms on-Nederlands goed.

Brad Mehldau Trio

Het is een klassieke bezetting in de jazz: een trio bestaande uit piano, contrabas en drums. Pianist Brad Mehldau is op melodieus vlak een van de meest begaafde pianisten van het festival en zijn bassist Larry Grenadier speelt met eenzelfde lyriek. De fijne drummer Jeff Ballard completeert het trio, op subtiele wijze.

Hoewel Mehldau soms erg melancholisch kan worden, klinkt hij nu als een eerste wandeling in de lentezon, waar hij kan baden in de frisse bries van zijn ritmesectie. Dit is verademende jazz van zeer hoge kwaliteit, niet in het minst omdat Mehldau er grotendeels in slaagt de spanning in zijn solo’s vast te houden.

Lianne La Havas

Hoewel het debuutalbum van de Britse zangeres Lianne La Havas pas enkele dagen oud is, wordt ze nu al door menigeen bestempeld tot de volgende muzikale sensatie. In de eerste helft van haar optreden op North Sea Jazz is La Havas echter nog weinig sensationeel, om niet te zeggen aan de saaie kant. Ze moet duidelijk op stoom komen.

Met haar intieme en ingetogen liedjes weet de wonderschone en charmante dame haar publiek niet echt te grijpen, maar uiteindelijk slaagt ze er toch in door te dringen met prijsnummer Age en een Jill Scott-cover. De liedjes over haar verbroken relatie zijn lief en aandoenlijk, al lukt het Lianne La Havas amper de intimiteit goed over te brengen.

Janelle Monae

Het lijkt het intro van een James Bondfilm: Janelle Monae laat zich opwarmen door stijlvolle visuals, waarin silhouetten mysterieuze poses aannemen. Haar hele show is strak gestileerd: hip, modern en jong. De muziek doet er niet voor onder. Dit is een retestrakke combinatie van funk, soul, stuwende percussie en een stem die geen grenzen lijkt te kennen.

Naast haar eigen werk brengt Monae twee odes aan Michael Jackson, aan wie deze nieuwe prinses schatplichtig is. Ten eerste het Charlie Chaplin-nummer Smile, eerder op de dag nog gezongen door Tony Bennett, en later Jackson 5-klassieker I Want You Back. Dit overigens niet voordat ze met een spacebril en een zwartwitte zuurstok twee dansende monniken neer heeft gehaald. Hoort erbij.

D’Angelo

Een van de meest geanticipeerde optredens op North Sea Jazz is toch wel dat van de Amerikaanse zanger D’Angelo. Nu staat hij bekend om het feit dat hij liefhebbers van zijn muziek lang laat wachten, door slechts sporadisch nieuwe muziek uit te brengen, maar ook live moeten zijn fans behoorlijk wat geduld opbrengen. D’Angelo start drie kwartier te laat.

Wanneer hij dan eindelijk op het podium verschijnt, wordt hij echter onthaald door een fluitconcert. De zanger negeert de reactie van de toeschouwers en geeft in de resterende tijd de best mogelijke show die hij kan. Swingend, funky, soulvol: D’Angelo maakt er een fantastisch optreden van, waardoor je hem zijn late opkomst schoorvoetend doet vergeven.

North Sea Jazz: zondag