Kanye West en Jay-Z laten Gelredome trillen

ARNHEM – Hiphopgrootheden Jay-Z en Kanye West maken met een tweeënhalf uur durend spektakel in het Gelredome te Arnhem duidelijk dat hiphopoptredens bestaande uit enkel een rapper en een dj vanaf nu niet meer zullen volstaan.

De muziekstroming hiphop heeft in haar bestaan een aardige lijst aan eigen iconen afgeleverd. De bijna mytische postmortemgevallen Tupac Shakur en Notorious B.I.G. buiten beschouwing gelaten, kan niet anders gesteld worden dat de hiphoptroon anno 2012 toebehoort aan Kanye West en Jay-Z.

Hun individuele oeuvres hebben een blijvende indruk achtergelaten op het continue veranderende hiphoplandschap. En een gelijkwaardige samenwerking was dan ook het logische gevolg. Met Watch The Throne presenteert het duo een conceptueel idee dat verder gaat dan alleen de op een glimmend schijfje geperste muziek.

Watch The Throne combineert op bijzonder geslaagde wijze de meer theatrale aspecten van een groots opgezet popconcert met de rauwe energie van een hiphopevenement. Zo openen de heren de show tegenover elkaar, gescheiden door een zee aan mensen, op twee kubusachtige podia die van alle kanten zijn voorzien van een enorm beeldscherm.

Ritme

HAM is het openingsnummer, gevolgd door het dubstep georiënteerde Who Gon Stop Me. Beide nummers brengen de nodige energie met zich mee, echter lijkt dit nog weinig reactie teweeg te brengen bij het aanwezige publiek. De eerste minuten kenmerken zich door een gebrek aan ritme bij het koninklijk paar.

Jay-Z is niet meer de jonge, geslepen ‘hustler’ die hij schetste op zijn debuutalbum Reasonable Doubt. Wanneer Otis Reddings Try A Little Tenderness over de geluidsinstallatie klinkt, begint Jay-Z zijn tocht naar het hoofdpodium, dat op dat moment volledig is afgeschermd door de torenhoge Amerikaanse vlag.

Individueel

De show begint pas echt meer pit te krijgen als de twee showmannen elkaar de ruimte geven om het eigen repertoire op te voeren. Jay-Z is als eerst aan de beurt met het door Timbaland geproduceerde Jigga What, Jigga Who. Meteen is te merken dat de raps van Jay-Z hier veel beter uit de verf komen dan bij de Watch The Throne-nummers. Zijn flow is weer zoals vanouds.

Het stokje wordt snel overgedragen aan West, die achtereenvolgend Can’t Tell Me Nothing, Flashing Lights, Jesus Walks en Diamonds From Sierra Leone opvoert. Het stadion begint nu ook langzamerhand los te komen. Als Jay-Z vervolgens zijn herintrede maakt met het snoeiharde Public Service Announcement, gaat het feestje pas echt van start.

Hits

De hoeveelheid hits die ten gehore worden gebracht is overweldigend. Het duo maakt sprongen tussen albums, periodes (van 1998 tot 2012) en stijlen. Bijna alles komt aan bod, van Wests My Beautiful Dark Twisted Fantasy tot Jay-Z’s The Dynasty: Roc La Familia. En dit allemaal aangekleed in een moderne vuurwerk-, licht- en videoshow.

Het ego van West laat zich niet snel aan de kant drukken en hij kan het dan ook niet laten zich meerdere malen die avond te vergelijken met Michael Jackson. De stemming zit er goed in; ieder nummer klinkt bekend in de oren en nodigt uit om mee te rappen, zingen en bewegen. De laatste veertig minuten van de show is één en al opbouw naar de climax.

Geschiedenis

Via een korte dialoog over vrouwen worden de hits Big Pimpin’, Gold Digger en 99 Problems feilloos aan elkaar gevlochten. Een ander indrukwekkend moment is een intermezzo van Louis Armstrongs What A Wonderful World als begeleiding een videomontage bestaande uit allerlei momenten uit de geschiedenis die men liever vergeet.

Het wordt opgevolgd door de videoclip van No Church In The Wild. Na maandenlange berichtgeving weet bijna iedereen hoe het einde van de avond eruit gaat zien. De megahit Niggas In Paris blaast over de luidsprekers. Iedereen, ongeacht of je een zit- of staanplaats hebt, is op de been. Het stadion trilt, tot vijf keer toe. "That shit cray!"

Kanye West en Jay-Z

Lees meer over:

Facebook & Twitter

Facebook & Twitter
Volg het nieuws van NU.nl/Entertainment ook op Facebook en Twitter

NUshop

Tip de redactie