AMSTERDAM – Met Het Regende Zon is Ellen ten Damme na Durf Jij? toe aan haar tweede Nederlandstalige album. "Het boeit mij niet zoveel meer", zegt Ten Damme over Engelstalige teksten tegen NU.nl.

"Het is allemaal een beetje 'I feel' en 'I want' en zo, dat hoeft voor mij niet", zegt ze over de Engelstalige songteksten van haar collega's. "Niets ten nadele van hun muziek verder, maar het lijkt allemaal zo op elkaar. Dat Engelstalige gewauwel dat je overal hoort, boeit mij niet zoveel meer. Ik zie er een uitdaging in om Nederlandstalig lekker te laten klinken."

"Dat is lastig, want je merkt heel snel dat het te hoekig of stichtelijk wordt", vertelt Ten Damme, die voorheen ook liedjes in het Engels zong. "Ik probeer wel echt popmuziek te maken en dat is moeilijk in het Nederlands. Je gaat al snel tegen kleinkunst aanzitten en ik houd niet van cabareteske platen."

"Durf Jij? zat daar nog gevaarlijk dicht tegenaan, maar nu heb ik geprobeerd om er zo ver mogelijk bij vandaan te blijven. Ik vind dat kleinkunst op een podium thuishoort en niet op een album. Deze cd is een mooi mengsel geworden tussen eerlijke nummers die recht uit het hart komen en luchtiger werk met een relativerende toon."

Vreemdgaan

Het merendeel van de teksten op Het Regende Zon is geschreven door Ilja Leonard Pfeijfer, met wie Ten Damme eerder samenwerkte. "Hij zou eigenlijk willen dat ik alleen werk van hem zong, maar ik ga een beetje vreemd met Mulisch en Campert", zegt de zangeres. Dat resulteerde in de titelsong (Remco Campert) en Gras (Harry Mulisch).

Met name Het Regende Zon was een uitdaging, aldus Ten Damme. "Het was eng voor mij omdat er veel moeilijke woorden inzaten die ik niet durfde te veranderen. Toen ik het liedje voor hem speelde, zei hij: 'Wat knap, want er zaten zulke kutwoorden in. Had je me niet kunnen bellen, dan had ik het veranderd voor jou?'", lacht ze.

Ellen ten Damme - Het Regende Zon (Live, 2012)



Maar het nieuwe album van de Nederlandse zangeres omhelst ook urgentere onderwerpen, zoals het Nederland anno 2012 op Pi-Pa-Polderland. Een politieke song verpakt in een toch ietwat cabareteske titel. "Veiligheid als thema in Nederland is een verschrikkelijk thema aan het worden. Ik kan dat woord niet meer horen."

Politiestaat

"Nederland als politiestaat? Ik bedank ervoor", zegt de zangeres stellig. "Al die handhavingsbusjes en engere dingen op straat werken alleen maar averechts, mensen worden er agressief van. Minder blauw op straat en minder controle is mijn idee. Vroeger stond Nederland voor tolerantie, daar is nu weinig meer van over."

"Ik vind het wel leuk om dat soort boodschappen een beetje relativerend te brengen", aldus Ten Damme. "Ik vind dat je jezelf en vooral je eigen mening nooit te serieus moet nemen en niet moet vervallen in pathetisch en melodramatisch gezeur. Leef en laat leven en laat iedereen gewoon met rust."

Laatste

Ellen ten Damme laat eveneens – en wederom – weten niet erg veel waarde aan een album te hechten. "Ik denk elke keer weer: dit wordt mijn laatste cd. Wat heeft het eigenlijk voor zin, denk ik wel eens. Dat betekent niet dat ik het opnameproces niet serieus neem hoor, integendeel."

"Het blijft toch voor de eeuwigheid bestaan. Maar ik zie een album vooral als visitekaartje voor de optredens. Het gaat mij om de livemuziek", concludeert ze. "En de cd is heel mooi geworden, dus ik ben er zeker trots op. Maar goed, ik doe eigenlijk ook gewoon maar wat."