AMSTERDAM – Drie jaar geleden stond Ben Howard op het Leidseplein, dromend van een eigen show in Paradiso. Anno 2012 verkoopt hij die zaal met gemak uit. Tijd voor nieuwe doelen.

"Kan ik niet gewoon twee keer Paradiso doen de volgende keer?"

Sinds de release van debuutplaat Every Kingdom gaat het op zijn zachtst gezegd hard met Howard. Minder dan een jaar geleden stond hij nog voor driehonderd man in het kleine zaaltje Bitterzoet. Een zaal die hij nu een maand lang zou kunnen vullen. "Je belandt op een punt waar niemand je meer begrijpt", vertelt hij aan NU.nl.

"Ik moet eens proberen om aan mijn ouders uit te leggen waar ik nu doorheen ga. Dat is niet te doen. Dus maak ik er liedjes over. Binnenkort verschijnt hopelijk een nieuwe EP, waarop ik ook veel elektrisch gitaar speel." Gelukkig heeft de constante groei ook zijn voordelen. "Ik presteer beter als ik onder druk sta", denkt hij.

"Des te meer mensen in de zaal, des te gemakkelijker het spelen mij afgaat. Bovendien wordt het dan makkelijker om een stukje introverter op het podium te staan. Dat geeft rust. Ik maakte mij vroeger altijd zorgen dat het sentiment en gevoel uit de liedjes zou sijpelen wanneer je ze avond na avond speelt."

Mijmeren

"Gelukkig is dat niet zo. Tijdens het spelen haal ik herinneringen op die mij altijd raken. Het werkt ook rustgevend om op het podium een beetje te mijmeren over een rare anekdote die aan een nummer vastzit. Maar ook elementen van buitenaf kunnen het weer bijzonder maken."

"Of dat nu goed geluid, een bijzondere sfeer of een toffe locatie is. Het is toch nooit precies hetzelfde", aldus de man die de afgelopen maanden op onder meer een balkon, pont en in een kerk speelde. "We proberen het interessant te houden", grinnikt Howard.

Verslavingsgevoelig

Het tourschema van Howard is behoorlijk intensief, maar bij drugs blijft de jonge singer-songwriter liever weg. "Ik ben altijd nogal verslavingsgevoelig geweest", zegt hij, terwijl hij een sigaret draait. "Maar ik kan het mij goed voorstellen dat andere artiesten er wel naar grijpen."

"Het is een rare wereld zo. Meisjes die je adoreren terwijl ze je nog nooit ontmoet hebben, continu alle ogen op je gericht en veel te veel mensen die van alles en nog wat over je zeggen en schrijven. Het is een egoïstisch vak, maar je staat er ook echt alleen voor."

Serieus

"Ik probeer het op de shows na allemaal maar niet te serieus te nemen." Wie Ben Howard wel eens heeft zien spelen, weet dat het tijdens zijn optredens inderdaad wel menens is. Hij lacht in het dagelijks leven aan de lopende band, maar wanneer hij op het podium met een nummer bezig is, zul je hem dat niet zien doen.

"Optreden is voor mij een sadomasochistisch iets. Ik sta er misschien bij alsof het verschrikkelijk is om te doen, maar ik geniet van de pijn. Je kunt overal plezier uithalen als je wilt. In de begindagen bij Universal (zijn platenmaatschappij, red.) was ik wel een beetje huiverig om het er met anderen over te hebben."

Geloofwaardigheid

"Sommige mensen menen dat je geloofwaardigheid met een major label meteen afneemt, maar inmiddels heb ik er meer dan vrede mee", stelt de singer-songwriter. "Je moet je alleen altijd afvragen wat de motieven van de mensen daar zijn."

"Ik heb af en toe een John Martyn-moment, vernoemd naar mijn grootste idool. Dan zuip ik mijzelf klem en reageer ik mij af op iedereen die in de buurt komt. Dan haat ik de commerciële kant van alles en wil ik weg naar Ierland om daar in een hut te gaan wonen"

Balans

"Maar ik weet ook dat het zijn voordelen heeft. Je moet de juiste balans vinden. Nu de muziekindustrie enigszins aan het krimpen is en het niet heel erg goed gaat, merk je dat de echte liefhebbers overblijven. Wat mij betreft leven we ook in het interessantste muziektijdperk aller tijden."

"Waarom roepen mensen dat ze liever in de jaren zestig waren opgegroeid?", vraagt Howard zch af. "Wij hebben alles binnen handbereik en kunnen muziek uit elk decennium luisteren. En dan krijg je alles van nu er ook nog eens bij."

Ben Howard staat 26 mei op Pinkpop, Landgraaf.