Michael Kiwanuka kalmeert Amsterdam

AMSTERDAM – Terwijl de hoofdstad een woelig dagje voor zijn kiezen kreeg vanwege het bijna-kampioenschap van Ajax in de eredivisie en de aanstaande koninginnenacht, ging het er in de Melkweg rustiger aan toe.

De politiebusjes staan nog op het Leidseplein geparkeerd als de Brits-Oegandese singer-songwriter Michael Kiwanuka zijn entree maakt in de grote zaal van het Amsterdamse poppodium. Van alle drukte buiten is weinig meer te merken zodra Kiwanuka zijn diepe, zacht velourse vocalen over de geluidsinstallatie laat galmen.

Met zichtbaar gemak overigens, want de met een avontuurlijk hoedje getooide Kiwanuka lijkt de zoete, soulvolle melodieën van zijn debuutalbum Home Again moeiteloos uit zijn mouw te schudden. Daarbij doet hij en passant denken aan soulgrootheden als Otis Redding, Bill Withers en een jonge Solomon Burke.

Maar geen soul met een hoofdletter S, met een pakket aan bulderende blazers, kwelende achtergrondkoortjes en talloze toonladdertjes. Dat heeft Kiwanuka allemaal niet nodig. Met niet veel meer dan een standaard popbandbeztting en een kundige geluidsman laat hij horen dat goede soul niet overdreven weelderig hoeft te klinken.

Verlegen

Het kan ook frivool en funky (I’ll Get Along), bescheiden en broeierig (Rest), of enkel met een akoestische gitaar (I Won’t Lie). De songschrijver met het bronzen stemgeluid laat vooral zijn liedjes spreken. Wanneer hij er toch voor kiest om zonder muziek het woord te doen, klinkt een zacht pratende, ietwat verlegen jongeman.

Kiwanuka weet de Melkweg zelfs enkele keren compleet stil te krijgen, zodat enkel het vallen van een plastic bekertje in de zaal hoorbaar is. Hij heeft het publiek mee en als hij tijdens het slotnummer van de reguliere set ook nog eens met een oranje voetbalshirt ten tonele verschijnt, is het een gelopen wedstrijd. Kiwanuka is de ware kampioen vanavond.

Lees meer over:

Facebook & Twitter

Facebook & Twitter
Volg het nieuws van NU.nl/Entertainment ook op Facebook en Twitter

NUwerk

Tip de redactie