AMSTERDAM – Het Australische kwartet The Jezabels zette zichzelf onder druk bij het maken van debuutalbum Prisoner. "Twee weken voor het album af was, had ik nog geen enkele tekst geschreven", zegt zangeres Hayley Mary.

De liedjes die The Jezabels in hun begindagen scheven waren een mix van folk-, emo- en punkinvloeden, vertellen Mary en toetseniste Heather Shannon. Logisch: emo (type rockmuziek) was ‘in’ toen ze jong waren en Byron Bay, waar de twee opgroeiden voor ze gingen studeren in Sydney, heeft een levendige folkscene.

Die elementen zijn volgens Mary nog steeds aanwezig, maar vormen al lang niet meer de basis van hun muziek. Het debuutalbum van The Jezabels heet Prisoner. De band is trots maar zich er ook terdege van bewust dat de plaat een momentopname is, een hoofdstuk in een boek dat langzaam vorm begint te krijgen.

"We zijn vol passie over de muziek die we schijven," zegt Shannon, "maar ik weet niet of we ooit helder voor ogen hebben gehad wat voor soort band we willen zijn." Mary nuanceert dat: "Dat laatste klopt, maar toen onze eerste single Disco Biscuit Love uitkwam (van de EP The Man Is Dead uit 2009, red.) hadden we wel zoiets van: dit is cool."

Muziek maken is voor The Jezabels een intuïtief proces. Zelfvertrouwen is essentieel om de creatieve motor aan de gang te krijgen en draaiende te houden. "Als je begint met schrijven moet je er van overtuigd zijn dat je je gaat ontwikkelen", vindt Mary. "Je moet echter ook beseffen dat het niet de beste muziek is die je ooit zult schrijven."

Filmisch

De omschrijving ‘filmisch’ kan zonder moeite op The Jezabels worden losgelaten. Hun nummers vertellen een verhaal en appelleren aan verschillende gemoedstoestanden. Mary: "Iemand vertelde ons eens dat al onze nummers als een album zijn."

"Daar zit een kern van waarheid in: veel van onze liedjes beginnen klein, barsten los en verstillen daarna weer. We proberen onszelf ervoor te behoeden om in elk nummer toe te werken naar zo’n epische climax. In één song op het album, Peace Of Mind, lukt ons dat." Lachend: "Bijna althans."

Mengelmoes

Prisoner is in een kort tijdbestek tot stand gekomen. Dat heeft volgens Shannon zo zijn voordelen. "De nummers passen bij elkaar. We wilden niet dat het album een mengelmoes van oud en nieuw materiaal zou worden, maar dat alles fris was."

Met het schrijven van de teksten wachtte zangeres Hayley Mary tot het laatste moment. "We hadden de albumtitel al wel. Dat heeft me enorm geholpen om onder tijdsdruk te presteren; ik keerde steeds terug naar dezelfde thema’s. Prisoner is daarom onbedoeld een soort conceptalbum geworden."

Alledaags

De single Trycolour, een woordspeling op tricolour (driekleur), kan exemplarisch genoemd worden voor de manier waarop The Jezabels hun muziek en teksten benaderen. Mary: "Dat nummer gaat over de behoefte om geïnspireerd te worden of te genieten van alledaagse zaken, zoals goed eten."

"Het is deels een viering van multiculturaliteit, van de kleur die diversiteit in je leven kan brengen. Ons land Australië kent, als koloniale natie midden in Azië, een lange geschiedenis van racisme. Onze angst voor ‘de ander’ was door onze afzondering van het Westen waarschijnlijk intenser dan die van Europeanen."

Bijdragen

"Dat is aan het veranderen. Was Australië vroeger bang voor een Aziatische invasie, nu zien jongeren hoezeer Aziaten en andere immigrantengroepen bijdragen aan onze cultuur en hoe saai het zou zijn als zij er niet waren."

"Daar gaat Trycolour over: we zouden één wereld moeten zijn in plaats van een verzameling bange landjes. Die brede visie kun je doortrekken naar een persoonlijk niveau: het ene individu zou nooit bang mogen zijn voor het andere."