AMSTERDAM – Wat begon als spontaan duo-optreden van Rikke Korswagen en Elma Plaisier, mondt drieënhalf jaar later uit in het Half Way Station-debuut Moonshine. "Het is de grap ontstegen."

Een week na het ongeplande optreden speelden Plaisier en Korswagen wéér samen: een muzikale samenwerking was geboren. Korswagen noemt Half Way Station een organisch gegroeide band, die inmiddels zes leden telt. De bandnaam heeft zijn oorsprong in Jackson, Tennessee.

"Tijdens een reis door Amerika stuitte ik daar, halverwege Memphis en Nashville, op een Greyhound-busstation met de naam Half Way Station. Het voelde als een soort niksplek, een twilightzone, en die naam representeert dat; het gaat niet om het doel, maar om de reis, om het middenstuk."

De zuidelijke staten van Amerika vormen een belangrijke inspiratiebron voor de Rotterdamse band. In zijn muziek, die niet zelden een psychedelisch karakter heeft, klinken folk-, blues- en bluegrassinvloeden door. Korswagen vertelt dat hij met muziek maken en opnemen begon na het horen van de field recordings van Alan Lomax.

Deze Amerikaanse folklorist en etnomusicoloog (1915-2002) nam duizenden volksliedjes op in onder andere de Verenigde Staten, Groot-Brittannië en de Caraïben. :Daar luisterde ik als kind al naar:, zegt Korswagen. "Het is zo’n gave verzameling omdat de registraties heel puur en niet inwisselbaar zijn. Bijna museaal."

Korswagen komt naar eigen zeggen uit een "voetbalfamilie". Hij is de enige die muziek maakt, al speelt hij nog helemaal niet zo lang gitaar. Ook de andere bandleden van Half Way Station zijn muzikale laatbloeiers. De band koestert zijn onafhankelijkheid en deelt zowel de lusten als de lasten.

Gespaard

"We hebben een bandpotje, we hebben met z’n allen een bus, de instrumenten zijn van ons allemaal, onze techniek hebben we zelf bij elkaar gespaard:, aldus Koorswagen. "Volgens mij is dat toch best wel bijzonder."

Als bandleider draagt Korswagen een grote verantwoordelijkheid op zijn schouders: hij moet de boel bij elkaar zien te houden en ervoor zorgen dat iedereen die bij Half Way Station betrokken is – van de muzikanten en de mixer tot de geluidsman en de boeker – voldoening schept uit zijn of haar inspanningen. "Ik moet ervoor zorgen dat alles op de rails blijft."

Arbeid

"Dat iedereen bij elkaar blijft en dat Half Way Station niet iets wordt wat mensen doen omdat ze er nu eenmaal ooit aan begonnen zijn. Dat vergt arbeid." Met het verschijnen van Moonshine bereikt het avontuur dat drieënhalf jaar geleden bij toeval begon zijn voorlopige hoogtepunt.

Dat wat Korswagen zo aantrok in de field recordings van Alan Lomax heeft hij nu zelf gedaan. "Het onsterfelijk maken van iets sterfelijks, van iemand of van een moment, dat vind ik heel tof", beaamt hij. "Ik denk dat Half Way Station ook zo in de muziek staat."