AMSTERDAM – Na een wereldtournee waarbij Bospop en de HMH aangedaan werden, is The Cranberries met Roses toe aan de volgende stap. "We moesten het leven buiten de band ontdekken", zegt de band tegen NU.nl.

Eigenlijk zijn de leden van de Ierse rockband The Cranberries nooit helemaal weggeweest. Want hoewel de laatste studioplaat van de groep uit 2001 dateert, zijn zangeres Dolores O’Riordan en Noel Hogan nooit gestopt met het schrijven van nieuwe muziek. O'Riordan bracht in de tussentijd zelfs twee soloplaten (in 2007 en 2009) uit.

"Het is de afgelopen jaren een soort zijproject geweest", aldus O’Riordan. De druk moest van de ketel af: dertien jaar lang stond alles in het teken van The Cranberries. Niet erg prettig als er ook een gezin om de hoek komt kijken. Inmiddels zijn de kinderen bijna opgegroeid en kan de band aan zijn tweede jeugd beginnen.

Al zijn de plannen allesbehalve groots. "De terugkeer is vooralsnog geen plan voor de lange termijn", vertelt Hogan. "We bekijken per drie maanden of we nog zin hebben om door te gaan. Het probleem van The Cranberries voor de pauze was juist dat vooruitkijken."

Saai

"Aan het begin van het jaar kregen we een lijst te zien met daarop alleen maar optredens. Het voelde na een tijdje aan als een saaie fulltime baan, waarbij je precies weet hoe de rest van het jaar eruit gaat zien." O’Rordian: "Je moet geen hap nemen die te groot voor je mond is. Dat was het probleem zo ongeveer."

"Maar we waren dan ook jong en wisten niet beter. Nu hebben we het een stuk beter voor elkaar. Het opnameproces verliep nu ook vlekkeloos. We zijn meer ervaren en spelen veel beter. Het voordeel van ouder worden is ook: je wordt veel opener."

Beperkingen

"Daardoor was het voor mij veel makkelijker om teksten op de muziek te schrijven", meent O’Riordan. "Een nummer als Roses had ik voorheen niet kunnen schrijven, omdat het erg persoonlijk is, maar nu heb ik daar vrede mee. Alsof er een last van mijn schouders is gevallen. Er zijn veel minder beperkingen."

The Cranberries - Tomorrow (2012)

Maar nieuwe plaat en jeugd of niet: zo’n reünie draait natuurlijk vooral om nostalgie. De band hoeft het niet te wagen om monsterhit Zombie niet op de setlist te zetten en dat beseft O’Rordian zich terdege. "Het is maar goed dat wij hem weer spelen, de covers die ik op internet tegenkom zijn verschrikkelijk", lacht O’Riordan.

Kick

Toch ziet Hogan ook een nieuwe generatie fans bij de optredens. "De eerste twee shows waren voor mij echt een openbaring. Ik zag de fans van toen, maar ook hun kinderen. En die vonden het ook tof. Dan geeft best wel een kick. Kon ik mijn kinderen ook eens vertellen dat we niet voor alleen maar ouwe lullen spelen."

"Alleen jammer dat mijn borsten niet meer zo stevig zijn", aldus O’Rordian. "Dat is het nare van ouder worden. Vroeger konden we elke nacht doorhalen en nu is het al behelpen als je er op één dag vroeg uitmoet. Je moet genieten van het leven want het wordt er niet beter op."

Sterfbed

"De aftakeling van het lichaam heeft me één ding geleerd en dat is dat je kansen moet grijpen als je ze tegenkomt", vervolgt ze. "Uiteindelijk ga je er toch aan. En wie denk je dat er aan je sterfbed staat? Een handvol mensen, de rest geeft niets om je."

The Cranberries - Ode To My Family (1994)



"Als ik ’s ochtends wakker word, denk ik: wat een meevaller, ik leef nog. Daarna valt alles mee." De zangeres vertelt dat ze ondertussen ook bezig is met een roman, maar huiverig is om de zaak concreet te maken. "Voor je het weet heb ik weer een uitgever aan de lijn hangen die mij elke week vraagt waar dat boek blijft."

Klagen

"Zoals het nu gaat met The Cranberries wil ik blijven werken", zegt de zangeres. "Geen druk, maar gewoon een beetje lol maken. We hebben niets te klagen zo. Weet je wat stressvol is? In het ziekenhuis liggen met een harttransplantatie in het vooruitzicht."

"Wat doen wij nu eigenlijk? Het podium oprennen en een beetje gek doen. Des te raarder je doet, des te harder ze klappen", licht O’Riordan toe. "Dat is niet moeilijk, het is net alsof je in een circus werkt."