AMSTERDAM - Men neme een achtkoppige band met ongekende muzikale precisie, twee ijzersterke achtergrondzangeressen en een vrouwelijke leider. Tezamen vormen deze drie ingrediënten het perfecte recept voor een vintage soulavond.

Dat Sharon Jones en haar Dap-Kings inmiddels een vast begrip zijn in het muzikale landschap van de soul wordt meteen duidelijk bij binnenkomst in de hoofdzaal van de Paradiso, die geleidelijk volloopt. Stipt kwart voor negen trapt gitarist Binky Griptite af met een korte introductie, waarna ook de vocalisten Dapettes het podium betreden.

De band, opgemaakt uit onder andere een drietal strak geklede blazers en ’s werelds meest aantrekkelijke bassiste (met de passende bijnaam Foxy), overtuigt vanaf de eerste minuut met zijn instrumentele deskundigheid. De opkomst van Sharon Jones gaat gepaard met een luid gejuich vanuit de zaal.

Tijdens Genuine, het eerste nummer van de avond, grijpt de souldiva meteen haar kans om de mannen uit het publiek wat beter te leren kennen. Een intiem dansje tussen de energieke zangeres en ene Serge is wat volgt. Als een doorgewinterde professional kent Jones de waarde van interactie met haar publiek.

Work-out

Jones danst, sjanst en verleidt alsof haar leven er vanaf hangt. Give It Back wordt opgevolgd met een waar danscollege, waarin Sharon de aanwezigen meeneemt op een reis terug in de tijd en over verschillende continenten, beginnend in West-Afrika en eindigend op het Amerikaanse vasteland. Werkelijk alle lichaamsdelen krijgen een work-out.

De iets serieuzere toon van She Ain’t No Child No More maakt plaats voor het bekende 100 Days, 100 Nights. Voor de tweede maal die avond wordt een swingend dansgedeelte ingeluidt. Dit keer besluit de charmante zangeres te gaan dirigeren met lichaamsdelen. De timing tussen Jones en haar band is indrukwekkend.

Overlijden

Tegen het eind van de avond staat Jones stil bij het recente overlijden van enkele muzikale helden. Op geheel eigen wijze bewijst ze de eer aan Soul Train-presentator Don Cornelious, soullegende Etta James en Whitney Houston. Enkele delen uit I’m Every Woman en I Will Always Love You worden subtiel vormgegeven met enkel Griptite’s gitaar als hulpstuk.

Die verhaaltjes krijgen een vervolg met de uitvoering van Mama Don’t Like My Man. In het laatste deel van de show wordt het tempo weer opgeschroefd. Ook de vrouwen krijgen de kans het podium met deze energieke en innemende vrouw te delen. Sharon Jones zou zelfs James Brown versteld doen staan.

Sharon Jones & The Dap-KIngs