Na een jarenlange afwezigheid knalt Guano Apes zondagavond stipt op tijd de grote zaal van 013 in. De band trapt af met hits van de albums Proud Like A God en Walking On A Thin Line en krijgt een warm onthaal.

Een pauze van acht jaar tussen de laatste twee albums geeft de gemiddelde band geen garantie op doorgaand succes en daar lijkt de hele band zich van bewust. Frontvrouw Sandra Nasic bedankt het aanwezige publiek in de Tilburgse popzaal dan ook om de band na al die jaren nog steeds een gevoel van thuiskomen te geven.

Met liedjes als You Can't Stop Me en Open Your Eyes krijgen Nasic en haar mannen de zaal in een mum van tijd in beweging. Met een warm welkom laat de band weten oprecht dankbaar te zijn voor alle trouwe fans.

Drummer Dennis Poschwatta vertelt vervolgens hoe hij Nederland herinnert als het land waar hij tijdens Bospop 2009 het bericht kreeg dat zijn vriendin ging bevallen. Niet veel later verschijnt bassist Stefan Ude als model op het podium om met een flinke dosis zelfspot de merchandise van de band te promoten.

Persoonlijk

Het zijn deze persoonlijke noten waardoor het publiek niet alleen Nasic, maar de hele band in de armen sluit. Muzikaal gezien lijkt het nieuwe werk van Bel Air uit 2011 wat minder te leven onder het publiek.

Met singles als Oh What A Night en Sunday Lover weet de band de aandacht van het merendeel van de mensen wel vast te houden, maar al na een uur wordt met This Time het laatste nummer ingezet. Het publiek wordt wat onbevredigd achtergelaten, maar krijgt vervolgens een indrukwekkende toegift voor de kiezen.

Afgebroken

Het is aan de mannen om het publiek nog voor de laatste nummers op te warmen met het instrumentale Plastic Mouth. Als dan ook Nasic opnieuw op het podium verschijnt wordt de Tilburgse zaal afgebroken met Staring At The Sun en Big In Japan.

De rockklassieker Lord Of The Boards brengt de fans van weleer vervolgens een climax die hen helemaal doet vergeten dat Guano Apes eigenlijk live in Nederland nog maar net terug is van weggeweest.