AMSTERDAM – Met het nieuwe album The Sea Of Memories is Bush-zanger Gavin Rossdale weer waar hij zijn wil: aan het rockfront. "In Bush heb ik het gevoel dat ik iemand ben", zegt hij.

2002 is een betekenisvol jaar voor Rossdale. Niet alleen trouwde hij met No Doubt-zangeres Gwen Stefani, ook hield zijn in 1992 opgerichte rockband Bush op te bestaan. Vier studioalbums maakte de Engelse groep tot dan toe. Miljoenen exemplaren gingen over de toonbank, vooral in de VS.

Nummers als Glycerine en Swallowed werden grote hits. Op de kop af tien jaar na de laatste plaat Golden State bekrachtigt Rossdale met The Sea Of Memories de terugkeer van Bush aan het rockfront. Bush is nadrukkelijk zíjn band: medeoprichter Nigel Pulsford zag de reünie niet zitten.

Rossdale hield tijdens de acht jaar dat de groep niet actief was altijd hoop. "Ik dacht dat het opzetten van het zijproject Institute de band nieuw leven zou kunnen inblazen. Veel indiebands doen dat: Allison Mosshart doet The Kills én The Dead Weather. Zulke voorbeelden zijn inspirerend."

Terwijl de carrière van Stefani een vlucht nam, kwam die van Rossdale juist in rustiger vaarwater terecht. De Brit vond het een louterende ervaring. Hij leerde ‘om niet bitter zijn’. "Je hebt in die situatie twee mogelijkheden. Je kunt denken: dat was míjn leven en haatdragend worden."

"Maar je kunt ook constructief zijn en zeggen: wees goed in wat je doet." Ondertussen bleef de heimwee naar Bush. "Steeds als ik een show deed ontbrak er iets", aldus Rossdale. "In Bush had ik het gevoel dat ik iemand was. Mijn identiteit was duidelijk."

Jarenlang

De geboorte van zoons Kingston in 2006 en Zuma in 2008 nam Rossdale’s hoop op een tweede leven met Bush niet weg. "Het heeft langer geduurd dan ik dacht, maar ik heb altijd geweten dat Bush weer bij elkaar zou komen", zegt hij. "Daar heb ik ook jarenlang mijn best voor gedaan."

"Na mijn solocarrière (in 2008 verscheen Rossdale’s solodebuut Wanderlust, red.) had ik zoiets van: het maakt me niet uit wie meedoet, maar ik wil verder met Bush. Ik miste het. Ik miste de shows, ik miste de kracht van de band." Nu The Sea Of Memories een feit is, kan Bush weer de wereld rondtoert als in zijn hoogtijdagen.

Vreedzaam

Rossdale kan zich niet gelukkiger prijzen. "Het is een groot voorrecht om, zoals ik, een baan te mogen hebben die mensen op een vreedzame manier samenbrengt. Het doet me pijn om te zien hoeveel mensen niet met elkaar kunnen opschieten. Een Israëlisch en een Palestijns kind willen elkaar bijvoorbeeld al vermoorden tegen de tijd dat ze tien zijn."

Rossdale wijst liever op de overeenkomsten tussen mensen dan op de verschillen. "We dobberen allemaal afzonderlijk in een ‘zee van herinneringen’ en proberen naast elkaar te bestaan. Uiteindelijk maakt de reis die je maakt, hoe pijnlijk of gelukkig ook, je tot wie je bent."