AMSTERDAM – Na ruim tien jaar frontvrouw van de Vlaamse band Hooverphonic geweest te zijn, stort Geike Arnaert zich op een soloavontuur. "Het was niet meer juist voor mij om bij Hooverphonic te blijven", zegt ze tegen NU.nl.

Voor wie Hooverphonic in het verleden ooit zag optreden, was Arnaert altijd een ongrijpbare persoonlijkheid; tegelijkertijd elegant, sexy en mysterieus. Nu werpt zij die façade van zich af met een soloalbum. "Omdat ik het gevoel had dat ik meer van mijzelf moest laten zien. Ik ben maar dat meisje uit Poperinge die heel veel geluk heeft gehad."

Dat meisje uit Poperinge blijkt een hele sympathieke en zachtaardige verschijning met een lieflijke stem. Interviews wilde ze in het verleden niks van weten. "Dat liet ik liever over aan andere mensen. Het is een grote stap om voor mijzelf te gaan spreken. Maar het is wel fijn, omdat je ook iedere keer iets aan jezelf kunt duidelijk maken."

De zangeres staat voor het eerst zelf en helemaal alleen journalisten te woord over een album. "Ik ga van het ergste uit", grapt Arnaert schuchter, haast verontschuldigend over debuutalbum The Beauty Of Confusion. "Het is een soort zelfverdediging. Ik verdedig graag mijn plaat. Het is fijn om dat te doen bij iets waar ik helemaal achtersta."

Ruimte

Want hoewel Geike Arnaert lange tijd het gezicht en de stem is geweest van Hooverphonic, was Alex Callier de voornaamste creatieve kracht van het collectief. Al was inbreng van Arnaert beslist welkom. "Die ruimte is er wel geweest, maar in mijn hoofd was dat niet genoeg. Ik had ook het gevoel dat het er nog te vroeg voor was."

"Die rollen liggen vast", vervolgt ze, om de natuurlijke hiërarchie duidelijk te maken. "Er is vaak over gesproken, maar je valt altijd daarin terug. Het was ook het controledier in Alex die dat in stand hield. Het is moeilijk om dingen uit handen te geven." Overigens gaf Callier eerder aan nieuwe zangeres Noémie Wolfs ook die ruimte te willen geven.

Overhaast

Het heeft drie jaar geduurd voordat Arnaert met haar soloalbum kwam. In het begin was er dan ook veel twijfel bij de zangeres. "Ik wist niet duidelijk hoe ik eraan moest beginnen Ik heb de tijd genomen en niets overhaast. Ook heb ik erover nagedacht of dat eigenlijk wel was wat ik wilde doen."



Eenmaal besloten wat haar vervolgstap zou zijn, begon Arnaert met het maken van The Beauty Of Confusion. "Ik heb mensen gevraagd mij te helpen die stappen te nemen. Doorzetten en mijn doel voor ogen houden. Ook al maak ik fouten en loop ik soms tegen een muur. Soms moet je terugkeren en een andere weg kiezen."

Confronterend

Een van de dingen waar Arnaert opvallend genoeg tegenaan liep, was haar eigen stem. Ditmaal zong ze namelijk voor het eerst over haar eigen ervaringen en emoties. "Je eigen stem opnemen is het meest confronterende", erkent ze. "Bij eigen nummers is dat veel moeilijker, want je krijgt er minder afstand van."

Omdat het zo’n persoonlijk album zou worden, besloot ze het te maken met mensen die ze volledig vertrouwde. "Ik wilde werken met mensen waarmee ik overeenkom. Waarmee ik kan praten en waarbij ik me volledig kan uitdrukken. Het was mijn zoektocht en ik wilde geen mensen om me heen hebben die dingen voor mij bepaalden."

Verteerbaar

Geike Arnaert wilde bovendien alleen eigen liedjes op haar soloalbum. "Ik had zin om zelf nummers te schrijven en dingen te maken", legt ze uit. "Ik heb kunnen leven, kunnen groeien en kunnen doen. Dat levert niet de meest verteerbare plaat op. Ik had ook popnummers kunnen laten schrijven, maar daar ben ik nog niet aan toe."

Stilistisch gezien komen sommige nummers op haar debuutplaat aardig in de buurt van haar werk met Hooverphonic. "Die invloed zal er altijd zijn. Anders is het net alsof je uit een familie komt en doet alsof je geadopteerd bent. Ik had ook geen zin om gewoon een gitaarmeisje te zijn. Daarvoor kan ik ook niet goed genoeg gitaarspelen", lacht ze.