ROTTERDAM - 'Less is more' is een uitdrukking die popdiva Britney Spears niet kent, behalve als het om haar kleding gaat. Hoewel zijzelf letterlijk weinig om het lijf heeft, geldt dat niet voor haar spectaculaire show in Ahoy, Rotterdam.

Dit voorjaar bracht Britney Spears haar album Femme Fatale uit, waarmee ze de lijn van de voorgaande albums voortzette; stevige en sexy electropop. Dat album was bepaald geen meesterwerk, maar veel van de liedjes komen goed tot hun recht tijdens het concert dat de Amerikaanse zangeres geeft.

De hele show is dan ook grotendeels opgebouwd rondom materiaal van de laatste drie albums van La Spears. Weinig pophitjes, veel clubkneiters. Dat geeft Spears de gelegenheid om uit te pakken met uitbundige choreografieën, een imposante lasershow en veel videofragmenten, die zorgen voor een continue spanningsboog.

Vanaf Hold It Against Me is het één groot feest, met nummers als Up N' Down, Piece Of Me, Big Fat Bass, Boys en (Drop Dead) Beautiful. De soft-erotische toon van de show past uitstekend bij de uitdagende muziek. Het is net alsof je met duizenden mensen in een hele dure stripclub staat of zit.

Lingerie

Niet alleen de dansers en danseressen zijn schaars gekleed. Ook Britney huppelt continu rond in een glitterbeha of in erg kostbaar ogende zilverkleurige lingerie, waarvan je je kunt voorstellen dat Maxima zoiets wellicht draagt tijdens een spannend avondje met haar kroonprins.

Spears houdt het beslist spannend, bijvoorbeeld wanneer ze als een Egyptisch koningin uit de oudheid het podium wordt opgedragen (tijdens Gimme More) of wanneer ze Marilyn Monroe parodieert (tijdens If U Seek Amy) met de dansers die allemaal uitgedost zijn als Dick Tracey.

Weggestopt

De hele show is uitbundig, excessief en soms onnodige seksueel getint - maar dat is een omschrijving die ook opgaat voor Britney Spears zelf. Bovendien leidt dit alles enorm af van de muziek. Wie goed kijkt, ziet slechts twee muzikanten op de bühne. En dan ook nog weggestopt achter een boel elektronica.

Niet alleen de muziek komt uit een doosje (of in dit geval uit twee doosjes), de vocalen van Spears worden eveneens voornamelijk voortgebracht door elektronica. Om met Henny Huisman te spreken; ze playbackt. Niet dat dit groot nieuws is. Waarschijnlijk hebben weinig mensen zich eraan gestoord, want het is totaal niet relevant.

Poespas

Je gaat niet naar een concert van Britney Spears omdat je verwacht dat ze prachtig gaat staan zingen; je verwacht een hoop poespas. Je wilt niet dat ze braaf op een kruk Don't Let Me Be The Last To Know gaat zitten vertolken. Natuurlijk moet dat op een schommel hoog boven het podium met een acrobaat eronder.

Dat is tevens een van de weinige echt oude nummers die Britney Spears vanavond ten gehore brengt. Los van Toxic en een hevig ingekorte en bewerkte versie van …Baby, One More Time, lijkt het popicoon haar verleden ver achter zich te laten. Het Lolita-achtige schoolmeisje is een plots een bikerbabe. Of iets dat daar voor door moet gaan.

Britney Spears in Ahoy