ARHNEM – Iedereen kent Nick & Simon; of je het nu wilt of niet. Het Volendamse popduo heeft zo'n grote bekendheid dat ze tot vier keer toe het Gelredome weten te vullen met Symphonica In Rosso. Maar hebben ze eigenlijk wel genoeg hits om zo'n show mee te vullen?

Bij eerdere edities van Symphonica In Rosso was het een kwestie van "kill your darlings"; Marco Borsato, Paul de Leeuw, Lionel Ritchie, Diana Ross en Sting hadden immers ieder op z'n minst anderhalf decennium aan hits om uit te kiezen. Duo Nick & Simon bracht pas vijf jaar geleden zijn debuutalbum uit. Nogal een verschil.

In die korte tijd brachten Nick Schilder en Simon Keizer toch veel materiaal uit; vier multi-platina studioalbums en dertien Top 40-singles, waarvan er vier de top 10 haalden. Op papier voldoende om een volledige show omheen te bouwen. Het Masker, Kijk Omhoog, Vallende Sterren, Een Zomer Lang; slechts een greep uit de liedjes waarop de fans uitbundig staan mee te zingen en dansen.

Entertainen gaat het duo sowieso goed af. Schilders mimiek is vaak al genoeg voor een glimlach op je gezicht, terwijl Keizer met zijn snedige opmerkingen de lachers op zijn hand krijgt. Maar tijdens Symphonica In Rosso laten de twee deze fratsen grotendeels achterwege. Het accent ligt op de muziek met af en toe een gastrol.

Adembenemend

Uiteraard ondersteund door prachtige visuals, talloze videobeelden en een indrukwekkende lichtshow. En Guido's Orchestra niet te vergeten. Tijdens Wijzer Dan Je Was hangen Schilder en Keizer op een platform boven het publiek; als twee schipbreukelingen op een vlot in een zee van vuursterren. Een adembenemend gezicht.

Keizer zingt aansluitend Kijk Me Na, zijn duet met Paul de Munnik. Hierna volgt vanzelfsprekend het duet dat Schilder opnam met Thomas Acda; het vrolijke Sterker Dan Ooit. Zodra Acda en De Munnik herenigd worden, wordt Het Regent Zonnestralen ingezet, waarmee de palingpop even plaats maakt voor nederpop uit de hoofdstad.

Popklassiekers

Het markeert tevens het moment waarop Nick & Simon de landgrenzen overschrijden. Fragmenten uit het televisieprogramma The American Dream worden getoond, muzikaal ondersteund door een medley van Amerikaanse popklassiekers: Hotel California van Eagles, Jailhouse Rock van Elvis Presley en Listen To The Music van Doobie Brothers.

Deze medley wordt voorafgegaan door The Star-Spangled Banner; het Amerikaanse volkslied. Zelfs Keizer geeft toe dat het wat eigenaardig is. De meest onlogische songkeuze volgt wanneer Schilder in duet gaat met Pearl Jozefzoon op Vivo Per Lei, oorspronkelijk een duet van Andrea Bocelli met Giorgia. Overigens tot grote vreugde van Marco Borsato.

Stil

Daarmee is Symphonica In Rosso één medley verwijderd van De Toppers In Concert. Dat hebben die jongens toch niet nodig, al die covers? Het beste bewijs daarvan is wanneer Simon Keizer dertigduizend man stil krijg met een eigen liedje; een ontroerende acapellaversie van Vaderdag.

Het is jammer dat Nick & Simon niet zoveel vertrouwen tonen in hun eigen repertoire. Als fan kom je per slot van rekening voor Rosanne en Pak Maar M’n Hand, niet voor een potpourri van uitgekauwde popclassics. Voor menig Nederlandse act zou vijf jaar te kort zijn om een dergelijke show neer te zetten. Nick & Simon doen het gewoon, maar niet met volle overtuiging.

Symphonica in Rosso