AMSTERDAM - In navolging van onder andere Moke, Tori Amos en Trijntje Oosterhuis, staan Paul de Leeuw en Alain Clark dit jaar met het Metropole Orkest in de Heineken Music Hall. De Leeuw mag De Week van het Metropole openen en dat doet hij met verve.

Eigenlijk zou er ook dit jaar weer een internationale artiest langskomen, in de vorm van Rumer, maar vanwege een wijziging in het tourschema (lees: te weinig kaarten verkocht), komt het dit jaar op artiesten van eigen bodem aan. Vreemd genoeg is de Heineken Music Hall op voorhand niet uitverkocht.

En dat voor een artiest die vijf jaar geleden het Gelredome nog vijfmaal uitverkocht. Blijkbaar zijn de tv-programma’s van Paul de Leeuw niet het enige die aan populariteit inboeten.

Het neemt echter niet weg dat het alsnog behoorlijk druk is in Amsterdam en het optreden uiteindelijk misschien zelfs wel uitverkocht is. De Leeuw maakt er in ieder geval het beste van en pakt uit met een gevarieerde en bijzondere show.

Efteling

Het concert heeft wat moeite om op gang te komen met een matige versie van Samen Zijn en een poging om iedereen te laten dansen op het Indische waterlelieliedje van de Efteling, maar eenmaal op stoom bewijst De Leeuw nog altijd een van ’s lands betere zangers te zijn.

Dat doet hij niet alleen met zijn eigen nummers. Zo brengt hij een prachtige versie van Frank Boeijens De Verzoening en er komen ook nummers van André Hazes (Diep in Mijn Hart) en Rob de Nijs (Malle Babbe) voorbij. Laatstgenoemde helaas in een komisch bedoelde versie, die eigenlijk niet erg grappig is.

Tussendoortjes

Grappig is De Leeuw vanavond sowieso niet echt. Hij oogt nogal nerveus en moet alle teksten van een monitor aflezen. Een uitzondering daargelaten (“Mijn vriend is knap en blond, ik dik en, eh, muzikaal”) zijn de tussendoortjes niet de moeite waard.

De avond bereikt een dieptepunt als Bob de Rooy ook nog eens van stal gehaald moet worden. Doodzonde, want Paul de Leeuw had hier een memorabele muzikale avond neer kunnen zetten. De zanger en het Metropole Orkest vullen elkaar perfect aan.

Bombastisch

Zoals tijdens Ik Wil Niet Dat Je Liegt bijvoorbeeld. Het lied wordt eerst nog door De Leeuw onderbroken ( “Jullie gaan te snel”), maar als het orkest eenmaal de juiste snaar te pakken heeft, is het resultaat fantastisch. Nummers als De Mallemolen komen met het bombastische orkest ook heel goed uit de verf.

Maar de hoogtepunten van de avond hebben een gemeenschappelijke deler: het zijn de momenten waarop De Leeuw oprecht met emotie zingt, denk aan Voorbij. Die vertolkingen schreeuwen om een theatertour en gelukkig komt die er dan ook aan. Hopelijk zonder de matige grappen.

Paul de Leeuw & Het Metropole Orkest