HEERLEN – Een concert van The Rolling Stones moet je minstens eenmaal in je leven hebben meegemaakt. Desnoods in de bios. Heden ten dage is de grootste rock-‘n’-rollband aller tijden een vriendelijk ogend oude-mannengezelschap geworden.

Hoe anders was dat in 1978. Eind jaren zeventig waren moeilijke tijden voor de gevestigde rockbands. De punk had z'n empathie weten te winnen bij het jonge publiek en daarin was geen plek voor bands als The Rolling Stones. Op hun beurt waren de Stones weer geïrriteerd dat deze punkbands de rebelse attitude van hen hadden afgekeken.

Kortom; in 1978 maakten de Stones met Some Girls een onvervalste rock-‘n’-rollplaat met een breed palet aan stijlen. Van (de door Keith Richards verfoeide) disco tot country en authentieke rock-‘n’-roll. Het werd één van de beste Stones-platen ooit.

Mede dankzij de hits als Beast Of Burden, en vooral Miss You, behaalden de Stones over heel de wereld weer de top van de hitlijsten. Eind november wordt de plaat opnieuw uitgebracht en krijgt het een behandeling die te vergelijken is met de eerder verschenen deluxe-editie van Exile On Main St.

Bioscopen

Om deze release promotioneel te ondersteunen is ervoor gekozen om een verloren gewaande concertfilm uit 1978 via satelliet in tientallen bioscopen uit te zenden. Het was warm die avond in juli. Plaats delict; Forth Worth, Texas. “The band has been fuckin' all night long yesterday.” Mick Jagger laat er geen gras over groeien.

Zijn goed gevulde leren broek en kippenkont komen regelmatig close-up in beeld. De band speelt in een relatief kleine zaal en zit op elkaars lip. Geen opblaasbaar fallussymbool en geen extra podium voor Jagger om de marathon te lopen.

Bom

Hier staat een band te spelen. Vanaf moment één lijkt er een bom te zijn ontploft. Een energie komt vrij waar menig punkband uit die tijd, en zelfs nu, nog een puntje aan kan zuigen. De film heeft dik dertig jaar onder het stof gelegen en is destijds gefilmd met een 16-millimeter camera.

Het resultaat is toch verbluffend helder. Dat geldt ook voor het geluid. Nog nooit klonken de gitaarveldslagen tussen Richards en Wood zo helder. Interessant is ook de setlist keuze. Maar liefst acht nummers van het destijds nieuwe album Some Girls worden achter elkaar gespeeld.

Slecht

Wat vooral opvalt is dat de heren in 1978 nog door en door slecht waren. Thans ziet Keith er uit als een vriendelijke opa. Maar op deze film staat hij strak van alles wat God heeft verboden en maakt hij gehakt van z'n toehoorders.

Bill Wyman, kalm en onbeweegbaar als altijd, staat griezelig de eerste rijen te checken op jong vlees voor na de show en Wood steekt tijdens het spelen de ene na de andere sigaret op. The Rolling Stones moet je minstens één keer gezien hebben in je leven. Het liefst drieëndertig jaar geleden al. Of, zoals nu, in een bioscoopzaal.