AMSTERDAM – Tom Barman wordt oud. Na het tegenvallende Vantage Point, is Keep You Close vooral een open plaat geworden. Een cd waarop de zanger terugblikt op kapot gelopen relaties en de maatschappij die hij niet meer begrijpt, beschrijft.

"Wat is het probleem met de bediening hier?", moppert Barman. Hij oogt onrustig en grijpt om de vijf seconden naar de zonnebril op zijn hoofd. Op, af, op en weer af. Een half uur lang. De muzikant is twee dagen in Amsterdam om over zijn nieuwe plaat te praten en dat begint overduidelijk zijn tol te eisen. Althans, zo lijkt het even.

Tien minuten in het gesprek begint hij al driftig te gebaren en zijn de stemverheffingen niet op een hand te tellen. "Vantage Point voelde als een goede plaat voor ons. Natuurlijk. Maar hij werd niet goed opgepakt. Live ook niet. Daarom was het lastiger om deze plaat te maken."

"Het duurde en het duurde maar, maar ik had gewoon niets te vertellen. Een album maken is sowieso een lastig proces, maar deze keer leek het extra zwaar. Het is alsof je 24 uur in de spiegel moet kijken op een dag waarop je er verschrikkelijk uitziet. Ik vind het ook moeilijk om bepaalde teksten meteen te analyseren."

Puzzelstukjes

"Ik snap nu eigenlijk pas waar Vantage Point over gaat, die puzzelstukjes zijn eindelijk in elkaar gevallen. Dat gaat bij deze plaat ook gebeuren. Misschien duurt het zelfs langer, omdat ik zo diep ben gegaan", aldus Barman.

In tegenstelling tot eerder werk van dEUS is Keep You Close heel erg een groepsplaat geworden. Dat zorgt ervoor dat de cd eigenlijk meer dEUS is dan ooit tevoren, maar tegelijkertijd werkte het ook tijdrovend en bij vlagen frustrerend. “De running gag bij ons in de band is roepen dat het je eigenlijk niet uitmaakt."

Verbeterpunten

"In de werkelijkheid heeft iedereen natuurlijk altijd een hoop kritiek en verbeterpunten. Het kan nog al eens hoog oplopen tijdens die discussies." Ondertussen worstelde Barman zelf nog altijd met de teksten. De uiteindelijke rode draad is echter niet moeilijk te ontdekken.

Een verloren liefde keert meerdere malen terug op de plaat. Ze wordt eenmaal bij naam genoemd als Stephanie in The End Of Romance, maar alleen vanwege de klank. "Er is een zeker gevoel van spijt dat overheerst. Een schuldvraag ook", zegt Barman. Veel verder komt hij niet, vooral omdat hij het duidelijk nog niet helemaal geplaatst heeft.

Jeugd

Wat dat betreft zijn nummers als Constant Now een stuk duidelijker. "You throw away everything that’s new", zingt Barman op het nummer. Hij beschrijft een consumptiemaatschappij die hem bijzonder stoort. Tegelijkertijd moet hij het gevoel hebben enigszins oud te worden. Hij snapt de jeugd niet meer.

"Loop een winkel binnen om een batterijtje te halen voor je horloge en degene daar zal je aanraden om gewoon een nieuw horloge te kopen. Veel makkelijker? Ik vind het belachelijk. Alles moet steeds maar nieuw en massaal."

Opvallend

Een opmerkelijk ander lied is het eerdergenoemde The End Of Romance. Niet zo zeer de tekst zelf, die redelijk voor zich spreekt, maar de manier waarop Barman zingt is opvallend. Hij zingt namelijk bijna niet, maar praat vooral.



Barman begint te schaterlachen als die benadering aangesneden wordt. "Elke Nederlandse journalist moet er iets van zeggen! Allemaal! Jullie houden er een goede smaak op na, denk ik dan maar. Ik worstelde heel lang met de zanglijn van The End Of Romance."

Urgent

"Uiteindelijk zei iemand: waarom spreek je het niet gewoon uit? Dat bleek een schot in de roos. Het is ook wel een benadering die ik vaker zou kunnen gebruiken. Tekst uitspreken geeft het iets bijzonders mee. Iets urgents."

Daarmee neemt Barman afscheid. Op naar de volgende journalist, die ongetwijfeld ook met The End Of Romance zal komen tot vermaak van de zanger. Wie de precieze muze van Keep You Close is, zullen we wellicht nooit weten, maar misschien is dat juist wel het mooie.